III SA/Wa 953/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej także: "organ pierwszej instancji", "Naczelnik", "organ egzekucyjny") prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do majątku J.K. (dalej także: "Skarżący", "Strona", "Zobowiązany") na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 17 września 2018 r. od nr [...] do [...]. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia 20 września 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, iż na rachunku J.K. wystąpił zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej. Kolejne zawiadomienie z dnia 20 września 2018 r. organ egzekucyjny skierował do [...] S.A., który potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu 21 września 2018 r. i poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia w postaci braku środków na rachunku bankowym. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały wysłane na adres: [...], wskazany przez Stronę jako adres do korespondencji. Przedmiotowa przesyłka została uznana za doręczoną w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018, poz. 2096 ze zm., dalej także "k.p.a.") w dniu 11 października 2018 r. Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. Skarżący złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej także "u.p.e.a.", "ustawa egzekucyjna"). W uzasadnieniu Strona wskazała, iż tytuły wykonawcze od nr [...] do [...] z dnia 17 września 2018 r. zostały błędnie wystawione, ponieważ decyzje za VAT za okres 07-08-2017 r., które stanowiły podstawę do wystawienia ww. tytułów, nie zostały doręczone Zobowiązanemu i tym samym nie weszły do obiegu prawnego. Wobec powyższego Strona domagała się umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, pkt 3 oraz pkt 1 ustawy egzekucyjnej oraz wnosiła o zwrot bezprawnie zajętych wierzytelności wraz z odsetkami. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. oddalił zarzuty złożone przez Stronę z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, że tytuły wykonawcze zostały doręczone Stronie w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 11 października 2018 r. na wskazany adres do korespondencji, a więc siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 18 października 2018 r. Wobec powyższego zarzuty złożone przez Zobowiązanego w dniu 6 listopada 2018 r. należało uznać za wniesione po terminie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący pismem z dnia 27 grudnia 2018 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie wskazując na naruszenie art. 151 § 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018, poz. 800 ze zm., dalej także "O.p.") w zw. z art. 146a § 1 pkt 2 oraz art. 39 1 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zarzuty zostały wniesione po terminie. Zdaniem Strony, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. permanentnie narusza prawo od dnia 10 lipca 2018 r. poprzez błędne doręczanie korespondencji pozbawiając w ten sposób podatnika uczestniczenia w postępowaniach i podejmowania prawnie skutecznych środków obrony. Zobowiązany wskazał, że w dniu 10 lipca 2018 r. dokonał aktualizacji adresu elektronicznego do doręczeń poprzez złożenie wniosku do CEIDG, zatem od tego dnia wszelka korespondencja winna być kierowana na wskazany adres elektroniczny. Na dowód powyższego Strona załączyła wydruk CEIDG przesłany w dniu 10 lipca 2018 r. wraz z urzędowym potwierdzeniem odbioru. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie wniesionych zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor", "organ drugiej instancji", "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, iż w dniu 27 września 2018 r. z uwagi na niemożność doręczenia korespondencji adresatowi pod adresem: [...], listonosz pozostawił awizo w oddawczej skrzynce pocztowej adresata ze wskazaniem możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie Pocztowym nr [...]. Kolejne awizo doręczyciel pocztowy pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 5 października 2018 r., co wynika z adnotacji listonosza na przesyłce. Z uwagi na niepodjęcie awizowanej przesyłki, została ona zwrócona do nadawcy w dniu 12 października 2018 r. Zdaniem DIAS należy zatem uznać, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., że doręczenie przedmiotowej korespondencji nastąpiło w dniu 11 października 2018 r. Następnie Dyrektor wskazał, że w niniejszej sprawie termin do złożenia zarzutów rozpoczął swój bieg w dniu 12 października 2018 r. i upłynął z dniem 18 października 2018 r. Tymczasem pismo złożone przez Skarżącego zawierające zarzuty zostało wysłane za pomocą platformy ePUAP w dniu 6 listopada 2018 r. Tym samym środek zaskarżenia został złożony z uchybieniem terminu ustawowego, o którym mowa w art. 17 § 1 ustawy egzekucyjnej, co oznacza, że organ egzekucyjny zostaje pozbawiony prawa do rozpoznania merytorycznego sprawy na skutek wniesionego środka zaskarżenia. Odnosząc się do zarzutu Strony co do błędnego doręczania korespondencji przez organ egzekucyjny, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zauważył, że zgłoszenie do CEIDG nie wywołuje skutku w postaci doręczania korespondencji każdego rodzaju przez wszystkie instytucje państwowe do Skarżącego za pośrednictwem ePUAP, a jedynie umożliwia komunikowanie się użytkownika z urzędami za pośrednictwem Internetu. Dopiero złożenie podania w formie dokumentu elektronicznego, skuteczne wystąpienie z wnioskiem o doręczenie pism w formie dokumentu elektronicznego oraz wyrażenie zgody na doręczenie pism, o której mowa w art. 391 § 1 k.p.a., wywołuje skutek przed tym organem i w tym konkretnym postępowaniu, w ramach którego nastąpiło oświadczenie strony w kwestii doręczeń w formie dokumentu elektronicznego. Zatem dopiero we wszczętym postępowaniu Strona może taki wniosek złożyć. Ponadto DIAS wskazał, że egzekucja administracyjna zostaje wszczęta zgodnie z art. 25 § 5 u.p.e.a. z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeśli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wobec tego dopiero po wszczęciu egzekucji zobowiązany może złożyć wniosek o doręczanie korespondencji w formie elektronicznej. Dyrektor jednocześnie zwrócił uwagę na fakt, że ustawodawca tworząc wzór tytułu wykonawczego nie przewidział jego doręczania zobowiązanemu w formie elektronicznej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w dniu 20 marca 2019 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji pomimo tego, że postanowienie to winno zostać uchylone w całości. W uzasadnieniu skargi Strona wskazuje na nieprawidłowe doręczanie pism przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., a co za tym idzie, w opinii Skarżącego, bieg terminu do złożenia zarzutów się nie rozpoczął. Adres, pod który organ egzekucyjny kierował pisma, nie był ani adresem zamieszkania ani miejscem pracy Strony, wobec powyższego nie nastąpiło prawidłowe doręczenie odpisów tytułów wykonawczych. Zdaniem Skarżącego jedyną szansą aktywnego uczestnictwa w postępowaniu egzekucyjnym jest wskazanie adresu do korespondencji w ogólnie dostępnym dla każdego organu administracji publicznej rejestrze jakim jest CEIDG. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, gdzie kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., alej także "p.p.s.a."), zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 135 p.p.s.a Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lutego 2019 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, przy czym w myśl § 5 tego artykułu wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co wynika z art. 33 § 1 u.p.e.a. Przedmiotowe tytuły wykonawcze z 17 września 2018 r. zawierają takie pouczenie. Z przytoczonego przepisu art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wynika, że możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten uznać należy za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także powołane w innych wyrokach poglądy R. Hausera, Z. Leońskiego, Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 63; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3770/14). Przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków, wobec czego, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest taki sam dla każdego z zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że tylko terminowe ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i podjęcia rozstrzygnięcia. Natomiast konsekwencją wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu jest brak możliwości rozpoznania ich merytorycznie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zarzuty zgłoszone po upływie siedmiodniowego terminu są spóźnione i w związku z powyższym nie mogą być one rozpatrzone (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 368/2010 oraz prawomocne wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 843/14, WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2103/09; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organy zasadnie uznały, że zarzuty Skarżącego wniesione zostały z uchybieniem terminu. Do doręczenia tytułu wykonawczego znajdują odpowiednie zastosowanie – w myśl art. 18 u.p.e.a. – przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe tytuły zostały doręczone Skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. Stosownie do treści art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. W myśl art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni. licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z adnotacji doręczyciela, przesyłka zawierająca tytuły wykonawcze wobec niemożności jej doręczenia Skarżącemu, 27 września 2018 r. została pozostawiona w Urzędzie Pocztowym nr [...], właściwym dla miejsca zamieszkania odbiorcy. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 14 dni doręczyciel pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W dniu 5 października 2018 r. doręczyciel ponownie awizował przesyłkę. 12 października 2019 r. przesyłka została zwrócona nadawcy z powodu jej niepodjęcie w terminie. Zgodnie z art. 44 § 1-4 k.p.a. tytuły wykonawcze zostały zatem doręczone skarżącemu 11 października 2018 r. (w czwartek). Termin do wniesienia zarzutów upłynął zatem 18 października 2018 r. (czwartek). Tymczasem pismo złożone przez Skarżącego zawierające zarzuty zostało wysłane za pomocą platformy ePUAP w dniu 6 listopada 2018 r. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowań egzekucyjnych zostały zatem wniesione po upływie określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. terminu. W konsekwencji zasadnie organ egzekucyjny oddalił zarzuty z powodu uchybienia terminu do ich wniesienia. Jak już wyżej wskazano, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest już pogląd, że zarzuty zgłoszone po upływie siedmiodniowego terminu są spóźnione i nie mogą być rozpatrzone (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 368/2010). Zauważyć w tym miejscu należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 361/08) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok NSA z dnia 24 października 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 712/99; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Wr 1463/93) albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok NSA z dnia 1 października 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 722/98; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny pierwszej instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1017/13). We wszystkich tych przypadkach podkreśla się jednak, na co Sąd zwracał już uwagę powyżej, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. Tym samym stwierdzić należy, że postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji oddalające zarzuty było prawidłowym rozstrzygnięciem. Odnosząc się do zarzutu Strony, że adres, pod który organ egzekucyjny kierował pisma, nie był ani adresem zamieszkania, ani miejscem pracy Strony, a tym samym nie nastąpiło prawidłowe doręczenie pisma i co za tym idzie nie sposób uznać, że termin na złożenie zarzutów rozpoczął bieg, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 ze zm.), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z kolei stosownie do art. 391 § 1 k.p.a. doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2019 r., poz. 123 ze zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej albo 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny albo 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Zastosowanie środków komunikacji elektronicznej uzależnione jest od woli osoby, której doręczany jest dokument. Warunkiem jest zaakceptowanie przez stronę (uczestnika) tego sposobu doręczania. Akceptacja strony (uczestnika) może przybrać formę wystąpienia do organu administracji publicznej lub też wyrażenia zgody. Warunek wystąpienia do organu należy rozumieć, jako żądanie strony (uczestnika) wobec organu administracji publicznej określonego zachowania się tego organu. Użycie zwrotu: "wystąpił o doręczenie" oznacza konieczność złożenia przez stronę odrębnego żądania, przy czym może to nastąpić w podaniu wszczynającym postępowanie, jak również na każdym innym etapie toczącego się postępowania. Organ prowadzący postępowanie jest związany oświadczeniem strony (uczestnika) od momentu jego otrzymania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2629/15). Nie ma racji Skarżący twierdząc, że skoro dokonał zgłoszenia adresu elektronicznego na platformie ePUAP poprzez złożenie wniosku z dnia 10 lipca 2018 r. do CEIDG, to organy w niniejszej sprawie były zobowiązane doręczać mu pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jak słusznie wskazuje Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., zgłoszenie do CEIDG nie wywołuje skutku w postaci doręczania korespondencji każdego rodzaju przez wszystkie instytucje państwowe do Zobowiązanego za pośrednictwem ePUAP, a jedynie umożliwia komunikowanie się użytkownika z urzędami za pośrednictwem Internetu. Jak było wskazane powyżej, dopiero złożenie podania w formie dokumentu elektronicznego, skuteczne wystąpienie z wnioskiem o doręczenie pism w formie dokumentu elektronicznego oraz wyrażenie zgody na doręczenie pism, o której mowa w art. 391 § 1 k.p.a. wywołuje skutek przed tym organem i w tym konkretnym postępowaniu, w ramach którego nastąpiło oświadczenie strony w kwestii doręczeń w formie dokumentu elektronicznego. Sąd zauważa, że w niniejszym postępowaniu Strona nie dokonała czynności określonych w ww. przepisie, a zatem organy korespondowały ze Skarżącym w prawidłowej formie. Podnoszony w tym kontekście zarzut Strony jakoby adres, pod który organ egzekucyjny kierował pisma, nie był ani adresem zamieszkania, ani miejscem pracy Strony, nie jest zasadny. Sąd wskazuje, że z danych identyfikacyjnych i adresowych Skarżącego znajdujących się w dyspozycji organów (k. 45 akt administracyjnych) wynika, że aktualny adres korespondencyjny Strony to [...]. Tym samym doręczenie pod ten adres było prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że odpisy tytułów wykonawczych nadano na aktualny adres korespondencyjny Skarżącego i doręczono zgodnie z art. 44 k.p.a, a więc twierdzenie, że termin na złożenie zarzutów nie rozpoczął biegu, jest błędne. Wobec powyższego uznać należy, że organy egzekucyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z [...] grudnia 2018 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.