III SA/Wa 956/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] B. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2014 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] (decyzja I instancji), uzasadniając, że Spółka znajduje się w dramatycznej sytuacji finansowej, spowodowanej zajęciem przez Urząd Skarbowy równocześnie rachunku bankowego oraz należności od kontrahentów. Zajęcie egzekucyjne powoduje niemożliwość regulowania np. bieżących zobowiązań podatkowych lub opłat za energię elektryczną. Skarżąca wskazała, że zarówno WSA, jak również organy skarbowe odmówiły Spółce wstrzymania wykonania wydanej decyzji naliczającej dodatkowe zobowiązanie w podatku CIT, pomimo wielokrotnie składanych wniosków o wstrzymanie wykonania, odroczenie płatności bądź rozłożenia na raty. Jak dowodzi Skarżąca jej obecny stan finansów zbliża się do momentu krytycznego, w którym zarząd zmuszony zostanie do zgłoszenia do sądu ds. upadłościowych i naprawczych utraty płynności finansowej Spółki. Skarżąca przedstawiła bilans za rok 2017, w którym zobowiązania krótkoterminowe wyniosły 95.410,15 zł, nieściągalne należności (procesy gospodarcze) wyniosły 205.243,38 zł (za sam rok 2017 - 47.419,19 zł), a teoretyczny dochód Spółki za rok 2017 wyniósł 99.200,81 zł. Dochód faktyczny, po uwzględnieniu nieuzyskanych przychodów, a zapłaconych od nich podatków, wyniósł 51.781,62 zł, a po uwzględnieniu zobowiązań krótkoterminowych pozostaje wynik rzeczywisty w kwocie ujemnej -43.628,53 zł. Spółka podała, że z uwagi na kapitał w kwocie 50.000 zł pozostaje saldo dodatnie na poziomie 6.371,47 zł, co pozwala na wstrzymanie się ze złożeniem wniosku o upadłość, lecz wykonanie skarżonej decyzji spowoduje dla Skarżącej konieczność zawiadomienia sądu upadłościowego o tym fakcie i upadłość Spółki. Skarżąca wskazała również, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych w P. wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji, bo wyliczone tam zobowiązania całkowicie przekraczają zdolności płatnicze Spółki. Do wniosku Skarżąca dołączyła m.in. wnioski do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o rozłożenie na raty i odroczenie płatności zobowiązania podatkowego, decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowych, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej oraz bilans spółki za rok 2017. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Skarżąca w niniejszej sprawie wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...], a więc decyzji I instancji. Na wstępie wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny wyżej wymieniony przepis swoją treścią obejmuje nie tylko zaskarżone do sądu rozstrzygnięcia organu, ale również decyzję I instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (vide komentarz do art. 61, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek [w]: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2009, str. 208). Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W ocenie Sądu, wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja Skarżącej koncentruje się w znacznej mierze wokół zagrożenia upadłością Spółki wskutek wykonania decyzji. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że z nadesłanych przez Spółkę dokumentów nie wynika potencjalne ryzyko ziszczenia się tego zdarzenia. W nadesłanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2017 r. organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż sytuacja finansowa Spółki w latach 2015 – 2016 była stabilna, sprzedaż usług pozostawała na podobnym poziomie i wahała się między 45 a 55 tys. zł miesięcznie. Ponadto organ wskazał na wzrost kapitału własnego Spółki, zysku oraz środków pieniężnych w kasie i na rachunkach. Z bilansu za 2017 r. znajdującego się w aktach sprawy (k. 50 i n. akt sądowych) wynika, że w 2017 r. Spółka nadal prowadziła działalność gospodarczą z pozytywnym rezultatem, odnotowując zysk w wysokości ok. 100.000 zł, jej kapitał własny wzrósł ponad dwukrotnie, zaś środki w kasie i na rachunkach bankowych (48.126 zł) w całości wystarczają na uiszczenie zaległości podatkowej wraz odsetkami (41.133,87 zł). Z powyższych względów twierdzenie o zagrożeniu upadłością Spółki nie znajduje odzwierciedlenia w nadesłanej dokumentacji, zatem argument ten nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Ponadto w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez Skarżącą nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.