III SA/Wa 959/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2021 r. nr 0111-KDIB3-2.4012.762.2020.1.AZ w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu 2 października 2020 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) wpłynął wniosek P. sp. z o.o. z/s w W. (dalej Strona, Skarżąca, Spółka) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej Uptu). We wniosku Strona podała, że podstawową jej działalności jest świadczenie szeroko rozumianych usług telekomunikacyjnych, głównie w zakresie telefonii komórkowej (mobilnej), usług dostępu do sieci Internet oraz usług dostępu do telewizji. Usługi oferowane przez Spółkę są świadczone m.in. w systemie pre-paid, tj. w systemie, w którym skorzystanie przez klienta z usługi telekomunikacyjnej uzależnione jest od uprzedniego zakupu określonej liczby jednostek rozliczeniowych. System pre-paid obejmuje również usługi świadczone przez Spółkę w tzw. formule mix, w której klient zobowiązuje się do zakupu określonej ilości jednostek rozliczeniowych (doładowań) w trakcie trwania umowy. Klientami Spółki mogą być zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i podatnicy w rozumieniu przepisów Uptu (dalej Klienci lub Abonenci). W systemie pre-paid opłata za jednostki wnoszona jest przez Klienta z góry, natomiast wykorzystanie nabytych jednostek możliwe jest w ściśle określonym czasie, do chwili utraty ważności konta. Okres ważności konta jest uzależniony w szczególności od wysokości opłaty wniesionej przez Klienta i waha się on, co do zasady, od kilkunastu dni do kilkunastu miesięcy. Po tym okresie konieczne jest ponowne uzupełnienie konta. Jeśli w okresie ważności konta Klient skorzysta z usługi Spółki, wykorzystane jednostki odejmowane są od limitu przysługującego danemu użytkownikowi, zgodnie z cennikiem usług oferowanych przez Spółkę. Skorzystanie przez Abonenta w szczególności z usług telekomunikacyjnych w systemie pre-paid uzależnione jest od nabycia przez niego tzw. pakietu startowego, obejmującego m.in. kartę SIM/USIM. Karta SIM/USIM wydawana w ramach pakietów startowych zawiera z góry określoną liczbę jednostek rozliczeniowych (tzw. kwota powitalna, kwota startowa) umożliwiającą Klientowi efektywne skorzystanie z usług Spółki w określonym terminie po aktywacji. Kwota powitalna jest udostępniona Klientowi na przykład po wykonaniu przez Klienta pierwszego połączenia, poprzez skorzystanie z innej usługi (np. wysłanie SMS-a) albo poprzez doładowanie konta. Po wykorzystaniu jednostek dostępnych w ramach pakietu startowego Klient może nabyć kolejne jednostki rozliczeniowe, tzw. doładowania. Nabywane przez Abonentów doładowania mogą przyjąć postać fizyczną (np. papierowe karty zdrapki) bądź formę elektroniczną (np. doładowanie nabyte za pośrednictwem Internetu, poprzez stronę internetową Spółki). Spółka wskazuje, że pakiety startowe oraz doładowania w Spółce w systemie pre-paid dla celów podatku VAT traktowane są przez Spółkę jako bony jednego przeznaczenia (bony typu SPV), gdyż mogą zostać wykorzystane wyłącznie do nabycia usług opodatkowanych jedną (podstawową) stawką VAT. W konsekwencji, zarówno emisja oraz odsprzedaż doładowań podlega opodatkowaniu VAT na każdym etapie ich dystrybucji. Należy podkreślić, że każdej karcie SIM/USIM przypisane jest konto w systemie rozliczeniowym Spółki. W wyniku nabycia i aktywowania doładowania stan konta Klienta jest odpowiednio podwyższany. W momencie upłynięcia okresu aktywności konta na połączenia wychodzące (który to okres, jak wskazano powyżej, zależy w szczególności od kwoty doładowania) następuje zablokowanie ewentualnych środków pozostawionych na koncie (saldo) oraz zawieszenie świadczenia usług wychodzących. Zawieszenie świadczenia usług wychodzących ma także miejsce w razie wyczerpania salda przez Klienta. Spółka sprzedaje doładowania bezpośrednio finalnym nabywcom (w salonach własnych) - wówczas taka sprzedaż podlega rejestracji na kasie fiskalnej i może (ale nie musi) zostać również wystawiona faktura. Spółka nie weryfikuje, czy nabywcą jest Abonent, który aktywuje doładowanie, czy też inna osoba. Doładowania dystrybuowane są także poprzez rozbudowaną sieć dystrybucji - wówczas Spółka sprzedaje je hurtowo na rzecz kontrahentów (dalej Dystrybutorzy), którzy pośrednio lub bezpośrednio odsprzedają je następnie do finalnych nabywców. W takiej sytuacji Spółka dokumentuje sprzedaż doładowań fakturami wystawionymi na Dystrybutorów. Podkreślić należy, że zdecydowana większość doładowań jest dystrybuowana do Klientów za pośrednictwem Dystrybutorów. Dystrybutorom doładowania sprzedawane są, co do zasady, po cenie niższej od ich wartości nominalnej. Różnica pomiędzy ceną zakupu od Spółki doładowania, a ceną nominalną, po której doładowanie jest odsprzedawane do Klienta końcowego, stanowi marżę Dystrybutora. Dystrybutor może odsprzedawać doładowania dalszym Dystrybutorom, dzieląc się z nimi częścią zrealizowanej marży. Obecnie, co do zasady, Spółka nie zwraca Abonentom niewykorzystanych środków. Spółka planuje jednak, że w przyszłości może zwracać Abonentom niewykorzystane przez nich środki zgromadzone na koncie (saldo). Zwrot salda dokonywany byłby na wniosek Abonenta, na wskazany rachunek bankowy, przekazem pocztowym lub w inny, uzgodniony z Klientem sposób. Niewykorzystane środki z konta, byłyby zwracane przez Spółkę wszystkim Klientom, również tym którzy nabyli doładowania za pośrednictwem Dystrybutorów. W związku z planowanymi zmianami przepisów w zakresie prawa telekomunikacyjnego (m.in. w związku z obowiązkiem wdrożenia do polskiego porządku prawnego postanowień Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej), nie jest wykluczone, że Spółka będzie zobowiązana do dokonywania zwrotu niewykorzystanych środków Abonentom korzystającym z usług Spółki w systemie pre-paid (np. w przypadku rezygnacji z usług Spółki przez Klienta i przeniesienia przez niego numeru telefonu do innego dostawcy usług telekomunikacyjnych lub w przypadku wygaśnięcia ważności konta Abonenta). Planowany zwrot niewykorzystanych środków (salda) dla Klienta będzie oznaczał, że Spółka nie wyświadczy Abonentowi usługi (w całości lub w części), za którą otrzymała zapłatę (sprzedając doładowanie) i odprowadziła do urzędu podatek VAT należny (podatek należny przy emisji/sprzedaży doładowania - bonu SPV). W związku ze zwrotem do Abonentów kwot otrzymanych przy sprzedaży doładowań (bonów SPV), Spółka planuje dokonywać korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu sprzedaży tych bonów do Abonentów (w tym za pośrednictwem Dystrybutorów). W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1. Czy w przypadku zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid, Spółka będzie uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży doładowania? 2. W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, czy prawidłową metodą kalkulacji obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku VAT z tytułu zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre- paid będzie tzw. metoda "w stu", zgodnie z którą zwracaną Abonentom kwotę powinno się traktować jako kwotę brutto, zawierającą kwotę podatku VAT? 3. W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dokumenty) Spółka będzie uprawniona do dokonania obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku VAT z tytułu zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid? 4. W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, w rozliczeniu za który okres, Spółka będzie miała prawo obniżyć podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku VAT z tytułu zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid? Przedstawiając własne stanowisko Spółka wskazała, że: 1. będzie uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży doładowania, w przypadku zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid zarówno w przypadku, gdy Klient zakupił doładowanie bezpośrednio u Spółki, jak i u Dystrybutora; 2. powinna dokonać kalkulacji obniżenia podstawy opodatkowania oraz w konsekwencji kwoty podatku VAT z tytułu zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid z zastosowaniem metody "w stu", tzn. Spółka powinna traktować zwróconą kwotę jako kwotę brutto, zawierającą kwotę podatku VAT; 3. dla uzyskania prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty VAT, wynikających ze zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid, wystarczające będzie posiadanie przez Spółkę potwierdzenia płatności kwoty na rzecz Abonenta/stosownego wyciągu bankowego oraz wniosku Abonenta o dokonanie zwrotu przez Spółkę niewykorzystanych środków; w szczególności (z uwagi na opisany model dystrybucji doładowanie oraz trudności w ustaleniu czy zwracane środki z konta pochodzą z doładowań zakupionych przez Klientów bezpośrednio od Spółki czy też za pośrednictwem Dystrybutorów) Spółka nie będzie miała obowiązku wystawienia faktury korygującej w tym zakresie; 4. będzie miała prawo obniżyć podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku VAT z tytułu zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid w rozliczeniu za bieżący okres, tj. okres, w którym dokonała zwrotu środków na rzecz Abonenta (pod warunkiem posiadania potwierdzenia płatności kwoty na rzecz Abonenta i wniosku Abonenta). W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 4 lutego 2021 r., wydanej na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej Op), DKIS uznał, że stanowisko Strony w zakresie: 1. prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży doładowania, w przypadku zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid – jest prawidłowe; 2. kalkulacji obniżenia podstawy opodatkowania oraz w konsekwencji kwoty podatku VAT z tytułu zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid z zastosowaniem metody "w stu" – jest prawidłowe; 3. prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty VAT, wynikających ze zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid, na podstawie posiadanych przez Spółkę potwierdzeń płatności kwoty na rzecz Abonenta/stosownego wyciągu bankowego, wniosku Abonenta o dokonanie zwrotu przez Spółkę niewykorzystanych środków oraz braku obowiązku wystawienia faktury korygującej w tym zakresie, w przypadku gdy sprzedaż pierwotna udokumentowana została wyłącznie za pomocą paragonu oraz w przypadku gdy Klient nabył usługę za pośrednictwem Dystrybutora – jest prawidłowe; 4. prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty VAT, wynikających ze zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid, na podstawie posiadanych przez Spółkę potwierdzeń płatności kwoty na rzecz Abonenta/stosownego wyciągu bankowego, wniosku Abonenta o dokonanie zwrotu przez Spółkę niewykorzystanych środków, w przypadku gdy sprzedaż pierwotna udokumentowana została wyłącznie za pomocą paragonu oraz w przypadku gdy Klient nabył usługę Spółki za pośrednictwem Dystrybutora, w rozliczeniu za okres, w którym Spółka dokonała zwrotu środków na rzecz Abonenta (pod warunkiem posiadania potwierdzenia płatności kwoty na rzecz Abonenta i wniosku Abonenta) – jest prawidłowe; 5. prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty VAT, wynikających ze zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid, na podstawie posiadanych przez Spółkę potwierdzeń płatności kwoty na rzecz Abonenta/stosownego wyciągu bankowego oraz wniosku Abonenta o dokonanie zwrotu przez Spółkę niewykorzystanych środków oraz braku obowiązku wystawienia faktury korygującej w tym zakresie, w przypadku sprzedaży udokumentowanej przez Spółkę fakturami wystawionymi dla Abonenta – jest nieprawidłowe; 6. prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty VAT, wynikających ze zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid, na podstawie posiadanych przez Spółkę potwierdzeń płatności kwoty na rzecz Abonenta/stosownego wyciągu bankowego oraz wniosku Abonenta o dokonanie zwrotu przez Spółkę niewykorzystanych środków w przypadku sprzedaży udokumentowanej przez Spółkę fakturami wystawionymi dla Abonenta w rozliczeniu za okres, w którym Spółka dokonała zwrotu środków na rzecz Abonenta (pod warunkiem posiadania potwierdzenia płatności kwoty na rzecz Abonenta i wniosku Abonenta) – jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji DKIS wskazał, że w przypadku bezpośredniej sprzedaży doładowań na rzecz Abonentów dokumentowanych fakturami VAT przepisy Uptu przewidują wystawienie faktury korygującej bez obowiązku posiadania potwierdzenia jej otrzymania przez kontrahenta. Spółka musi jednak je wystawiać i wysyłać kontrahentom. Wówczas będzie uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, wniosła o uchylenie interpretacji w części uznającej stanowisko Strony za nieprawidłowe oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji Strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 29a ust. 10i 13 Uptu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r., poprzez nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji pozbawienie Spółki prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku VAT w przypadku zwrotu Abonentom niewykorzystanych środków pieniężnych zgromadzonych na ich kontach w systemie pre-paid, w sytuacji gdy sprzedaż doładowań bezpośrednio na ich rzecz została udokumentowana przez Spółkę za pomocą faktury, a także uznanie, że uprawnienie to nie przysługuje za okres, w którym Spółka dokonała zwrotu środków na rzecz Abonenta; 2. art. 106j ust. 1 i 2 Uptu, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w realiach sprawy Skarżąca powinna wystawiać faktury korygujące w odniesieniu do dokonywanych zwrotów środków pieniężnych w systemie pre-paid na rzecz Abonentów, w odniesieniu do których sprzedaż uprzednio udokumentowana została za pomocą faktury VAT; 3. art. 14c § 1 i 2 Op, poprzez nieodpowiednie wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem prawnym, w odniesieniu do przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 15 czerwca 2021 r. Strona przedstawiła dodatkową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej Ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a Ppsa, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie. Pierwszym ze stawianych zarzutów jest zarzut błędnej wykładni art. 29a ust. 10 i 13 Uptu, który Strona uzasadnia oparciem oceny DKIS na nieobowiązującym brzmieniu powołanych przepisów. Strona podkreśla, że DKIS jako podstawę prawną orzekania przyjął treść art. 29a ust. 10 i 13 Uptu obowiązującą do 31 grudnia 2020 r. Interpretacja została natomiast wydana 4 lutego 2021 r., czyli w dacie, w której w myśl zasady ogólnej warunkiem obniżenia podstawy opodatkowania nie było już posiadanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę faktury korygującej, lecz posiadanie dokumentacji potwierdzającej fakt uzgodnienia z nabywcą warunków obniżenia podstawy opodatkowania określonych w fakturze korygującej oraz dokumentacji, że warunki te zostały spełnione, zaś faktura korygująca jest zgodna z posiadaną dokumentacją. Skarżąca pomija jednak istotne okoliczności, a mianowicie to, że wniosek o wydanie interpretacji wpłynął do organu 2 października 2020 r., zatem organ słusznie przyjął stan prawny obowiązujący do 31 grudnia 2020 r. Ponadto Strona we wniosku, uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie zadanych pytań, sama wskazała na treść art. 29a ust. 13 Uptu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2020 r. Podkreśliła bowiem, że obowiązek posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej nie wystąpi m.in. z tego powodu, iż Strona świadczy usługi telekomunikacyjne, dla których, stosownie do art. 29a ust. 15 pkt 3 Uptu ustawodawca przewidział zwolnienie z obowiązku posiadania wspomnianego potwierdzenia. Z tych względów Sąd stwierdza, że DKIS nie miał żadnych podstaw by wydać interpretację uwzględniając zmianę stanu prawnego po 1 stycznia 2021 r. Wniosek Strony dotyczył bowiem niewątpliwie stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2020 r. Na marginesie Sąd zauważa jedynie, że dla rozstrzygnięcia zawisłego sporu ma to i tak znaczenie drugorzędne, bowiem kwestionowany jest obowiązek wystawienia faktury korygującej, a nie to w jaki sposób podatnik ma wykazywać, iż informacja o obniżeniu podstawy opodatkowania dotarła do Klienta. Przechodząc do powyższego zagadnienia Sąd zauważa, że z treści art. 29a ust. 10 Uptu wynikają niesporne w tej sprawie przesłanki obniżenia podstawy opodatkowania. Stosownie natomiast do treści art. 29a ust. 13 tej ustawy, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika, uzyskanego przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługobiorca otrzymał fakturę korygującą, potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługobiorcę, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługobiorcę faktury korygującej po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia faktury korygującej za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. Rację ma zatem organ interpretacyjny, że zasadą jest posiadanie potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę. Tym samym, nie morze budzić wątpliwości, że w stosunku do podstawy opodatkowania określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem obowiązkiem wystawcy tej faktury jest również wystawienie i doręczenie nabywcy faktury korygującej. Wyjątki od tej reguły ustawodawca przewidział w art. 29a ust. 15 Uptu, w którym z warunku posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę ustawodawca zwolnił m. in. podatników świadczących usługi telekomunikacyjne. Nie sposób jednak uznać, że wspomniana grupa podmiotów została zwolniona z obowiązku wystawienia i przekazania faktury korygującej nabywcy. Wszakże ów nabywca musi wiedzieć, że ma obowiązek skorygowania podatku naliczonego. W ocenie Sądu, DKIS słusznie zatem twierdzi, że w sytuacji udokumentowanej fakturą sprzedaży bezpośredniej na rzecz Abonenta korekta podstawy opodatkowania wymaga wystawienia faktury korygującej. Zatem stanowisko Strony, że nie ma takiego obowiązku należało uznać za nieprawidłowe. Potwierdza to zresztą wprost wskazany przez Stronę w petitum skargi art. 106j ust. 1 Uptu, który przewiduje, że gdy po wystawieniu faktury udzielono obniżki ceny w formie rabatu (...) podatnik wystawia fakturę korygującą. Jak już natomiast wcześniej podkreślono, z tego obowiązku nie zwalnia podatnika żaden z przepisów Uptu, w tym w szczególności art. 29a ust. 15 tej ustawy. Sąd nie może zgodzić się ze stanowiskiem Strony, że powodem odstąpienia od stosowania przepisów ustawy mogą być powołane przez Skarżącą trudności z identyfikacją źródła doładowania, którego dotyczy zwrot. Kwestie techniczne, organizacyjne mające na celu określenie, czy zwrot dotyczy sprzedaży udokumentowanej fakturą, czy też sprzedaży udokumentowanej paragonem lub sprzedaży za pośrednictwem Dystrybutora, to w jaki sposób Strona ustali to z Klientem, nie leży w gestii organu interpretacyjnego. Strona pomija również, że także w interesie Klienta leży prawidłowe obniżenie podatku naliczonego, wynikające z faktury korygującej. Tak więc obie strony stosunku prawnego łączy wspólna potrzeba zapewnienia prawidłowości dokonanych rozliczeń. Reasumując, Sąd nie dostrzega uzasadnienia dla generalnego odstąpienia od stosowania powołanych w skardze norm prawa materialnego z powodu trudności przedstawionych przez Stronę. Z tych powodów Sąd uznał, że oba zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. W konsekwencji niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 Op, gdyż nie można uznać za wadliwą interpretację tylko z tego powodu, że organ zajął w niej stanowisko niezgodne z oczekiwaniami wnioskodawcy. Sąd badając legalność zaskarżonej interpretacji stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty podniesione w skardze uznać więc należało za niezasadne. Wniesiona skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa.