III SA/Wa 977/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 160/09 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Prawomocnym od dnia 22 maja 2009 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 160/09 oddalono skargę K. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W piśmie z dnia 26 maja 2009 r., które zostało złożone w Sądzie 5 czerwca 2009 r. K. D. zawarł wniosek o przywrócenie terminu rozprawy. Wniosek powyższy, Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 5 czerwca 2009 r. został potraktowany jako skarga o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej orzeczeniem Sądu z dnia 21 kwietnia 2009 r. Zgodnie z powyższym Zarządzeniem wszczęto również postępowanie reklamacyjne, celem wyjaśnienia komu zostało doręczone wezwanie na rozprawę, która odbyła się w dniu 21 kwietnia 2009 r. K. D. – Skarżący w niniejszej sprawie, w skardze o wznowienie postępowania wskazał, iż nie był obecny na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. bowiem nie został o jej terminie powiadomiony w sposób prawidłowy. Podniósł, iż pismo do niego wysłane, stanowiące zawiadomienie o terminie rozprawy, nie spełniało kryteriów określonych w art. 54 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej powoływana jako K.p.a.), wobec czego nie mógł uznać go za wiarygodne. Zatem brak prawidłowego powiadomienia Skarżącego o rozprawie naruszyło jego prawa, w tym możliwość przedłożenia jego racji w sądzie. W wyniku zakończonego postępowania reklamacyjnego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 160/09 ustalono, iż wezwanie na rozprawę kierowane do Skarżącego zostało odebrane w dniu 11 marca 2009 r. przez jego syna – M. D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego przewiduje expressis verbis art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej: p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Osobami legitymowanymi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania są strony lub uczestnicy postępowania w granicach określonych przez przepisy cytowanej ustawy, a dopuszczalność wznowienia postępowania nie jest uzależniona od wykazania, że strona nie mogła uzyskać zmiany orzeczenia przy wykorzystaniu zwykłego środka odwoławczego. Podkreślić przy tym należy, że skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje ona tylko od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta tylko na określonych podstawach prawnych, taksatywnie wyliczonych w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Stosownie, bowiem do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednej z tych przesłanek ma obowiązek taką skargę odrzucić. Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest zatem od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 cytowanej ustawy oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. W rozpatrywanej sprawie Skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 160/09, którym oddalono jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 22 maja 2009 r. Jako podstawę wznowienia Skarżący wskazał okoliczność, iż był nienależycie zawiadomiony o rozprawie z dnia 21 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 160/09, bowiem kierowane do niego pismo nie spełniało kryteriów określonych w art. 54 K.p.a. Z powodu tego zaniedbania Skarżący nie mógł złożyć swoich wniosków i przedstawić swoich racji przed Sądem. W ocenie Sądu przedstawiona wyżej treść skargi nie pozwala na przyjęcie, iż została ona oparta na ustawowych podstawach wznowienia. Przede wszystkim podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły taką ustawową podstawę (postanowienia Sądu Najwyższego z 29 stycznia 1968 r., l CZ 122/67, OSNC 1968, nr 8-9, póz. 154; z 28 października 1981 r., l CO 5/81, OSNC 1982 nr 5-6, póz. 77; z 30 maja 1996 r., l CRN 101/95, OSNC 1996 nr 10, póz. 138), które mogą mieć odpowiednie zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, skarga taka podlega odrzuceniu (postanowienie SN z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP 2001 nr 4, póz. 133; z 12 października 2001 r., III AO 29/01, OSNP 2002 nr 13, póz. 319; z 2 lipca 2002 r., l PZ 47/02, OSNP 2004 nr 9, póz. 159). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w przytoczonych orzeczeniach Sądu Najwyższego. Podniesiony przez Skarżącego zarzut niewłaściwego zawiadomienia o rozprawie, z uwagi na brak podpisu starszego sekretarza sądowego, nie jest przyczyną wznowienia postępowania, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Czym innym jest bowiem pozbawienie możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, a czym innym uznanie przez Skarżącego, iż pismo, które zostało do niego skierowane z Sądu, wobec braku podpisu starszego sekretarza sądowego nie może być wiarygodne. Niemożność działania czyli niemożność obrony swych praw jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Należy przy tym wskazać, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. O pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania. W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, co wynika z załączonej przez Skarżącego kserokopii pisma "Zawiadomienie o rozprawie" – zawiadomienie to zostało wysłane do Skarżącego z pieczęcią zawierającą imię i nazwisko pracownika sądowego oraz jego stanowisko. Pod pismem tym brakowało podpisu pracownika. Jednakże podkreślić należy, iż pismo to zostało w sposób prawidłowy doręczone na adres Skarżącego wskazany w skardze i że zostało odebrane przez dorosłego domownika - syna Skarżącego – M. D.. Tym samym, uznać należy, iż Skarżący miał wiedzę o terminie przedmiotowej rozprawy. Od jego więc woli zależało to, czy będzie w niej uczestniczył. W ocenie Sądu brak podpisu pracownika sekretariatu pod pismem zawiadamiającym o rozprawie nie może być uznany za brak prawidłowego zawiadomienia Skarżącego o terminie rozprawy, a co za tym idzie o pozbawieniu możności działania. Pozostałe bowiem cechy zawiadomienia o terminie rozprawy, umożliwiały prawidłową identyfikację zarówno terminu rozprawy, jak i tego, od jakiego Sądu pochodzi to zawiadomienie. Jeżeli zaś treść pisma, bądź źródło jego pochodzenia budziło wątpliwości Skarżącego, miał on ponad miesiąc czasu dla wyjaśnienia czy rozprawa w jego sprawie odbędzie się w dacie, o której traktowało pismo. Reasumując, w ocenie Sądu skoro Skarżący otrzymał pismo zawiadamiające o rozprawie, to mimo, że brakowało na nim podpisu pracownika, nie można uznać, że nie był prawidłowo zawiadomiony o rozprawie. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi podnoszona przez Skarżącego podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., a dotycząca pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów. Zarzuty zawarte w będącej przedmiotem oceny skardze o wznowienie postępowania, nie spełniają wymogu istnienia ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Dlatego wszczęcie tego nadzwyczajnego trybu kontroli jest w sprawie niniejszej niedopuszczalne, a złożona skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.