III SA/Wa 978/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r., znak:[...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2015 r., [...] dot. uznania za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez P. K. (dalej "Skarżący", "Strona") w dniu 1 kwietnia 2015 r w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przywołane postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku P. K. (dalej również jako "Skarżący"), na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 2 marca 2015r. o numerach: [...][...][...], [...], [...], [...], [...], obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za okresy 08-10/2007r., 01-03,05,11-12/2008r., 01-05,07/2009r., w łącznej kwocie należności głównej 810.538.00 zł. Jako podstawę prawną należności wskazano decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014r. nr[...]. Odpisy tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanemu w dniu 30 marca 2015r. W celu realizacji należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, sporządził w dniu 20 marca 2015r., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, które skierował do: [...] S.A. - zawiadomienie nr [...], które dłużnik odebrał w dniu 27 marca 2015r.; [...] Bank S.A. - zawiadomienie nr [...], które dłużnik odebrał w dniu 27 marca 2015 r.; [...] BANK - zawiadomienie nr [...], które dłużnik odebrał w dniu 27 marca 2015r. Ponadto, organ egzekucyjny działając na podstawie art. 72 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawiadomieniem nr [...] z dnia 20 marca 2015r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w PUH P. Sp. z o.o. Dłużnik zawiadomienie odebrał w dniu 27 marca 2015 r. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł zarzuty określone w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podnosząc przedawnienie zobowiązań podatkowych, niedopuszczalność egzekucji ze względu na przedawnienie zobowiązań podatkowych, niespełnienie przez tytuły wykonawcze wymogów wymienionych w art. 27 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej, wobec podpisania wniosku o wszczęcie egzekucji przez dwie osoby, co zdaniem Pełnomocnika oznacza, że ta "decyzja została podjęta kolegialnie". Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. rozpoznał merytorycznie wniesione zarzuty i odmówił ich uznania za zasadne. Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Strona w zażaleniu wskazała, iż organ egzekucyjny błędnie przyjął, iż nie uległy przedawnieniu zobowiązania dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...], [...], [...][...], [...], [...], [...]. Nadto Strona wskazała, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wydane zostało z rażącym naruszeniem norm prawnych. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] września 2015r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał postanowienie z dnia [...] października 2015 r. nr [...], w którym uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez Stronę. Wskazał, iż zarzut przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej) jest nieuzasadniony ze względu na niedopuszczalność przedmiotowego zarzutu, który był przedmiotem rozpoznania w postępowaniu określonym w art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stwierdził, że nieuzasadniony jest również zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej), ponieważ badając powyższą kwestię organ egzekucyjny ocenia jedynie kwestie formalnej dopuszczalności egzekucji administracyjnej a nie zagadnienia merytoryczne, do jakich należy kwestia przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Ponadto organ egzekucyjny uznał za nieuzasadniony zarzut niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stwierdził także, że umieszczenie pieczęci dwóch osób na ww. tytułach wykonawczych nie świadczy o kolegialnym podpisaniu wniosku o wszczęcie egzekucji, ponieważ tylko jedna z podpisujących osób działała z upoważnienia Wierzyciela. Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Strona w zażaleniu wskazała, iż zarzut przedawnienia nie może być w przedmiotowej sprawie uznany za niedopuszczalny ponieważ Strona nie podnosiła zarzutu przedawnienia w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. nr [...] z dnia [...] września 2014r. Ponadto pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko o niespełnieniu w tytułach wykonawczych o numerach:[...], [...][...][...], [...], [...], [...], wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r., znak:[...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2015 r., [...]dot. uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych przez Stronę w dniu 1 kwietnia 2015 r w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że w rozpatrywanej sprawie istotna jest treść art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Przepis ten pozbawia wierzyciela możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta jest lub była przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje wierzyciela do wydania postanowienia o stwierdzeniu jego niedopuszczalności, zaś organ egzekucyjny zobowiązuje po uzyskaniu takiego stanowiska wierzyciela do uznania zarzutu za niezasadny. W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, iż organ podatkowy drugiej instancji w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] badał kwestię wymagalności oraz ewentualnego przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy od sierpnia 2007 r. do maja 2008 r. oraz od października 2008r. do marca 2010r., rozpatrując skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań ze względu na zaistnienie przesłanki wymienionej w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w której stwierdził, iż "w dacie wydania niniejszej decyzji termin przedawnienia za okresy objęte zaskarżoną decyzja jeszcze nie upłynął.", wskazując iż w wyniku wszczęcia postępowania karno-skarbowego w odniesieniu do zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. z dniem 7 grudnia 2012 r. nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań, natomiast w odniesieniu do zaległości podatkowych za okres od stycznia do grudnia 2008 r. oraz stycznia 2009r. zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań nastąpiło z dniem 25 października 2013 r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż za okres od lutego do maja i lipca 2009r. zawieszenie terminu biegu przedawnienia zobowiązań nastąpiło w wyniku wszczęcia postępowania karno-skarbowego z dniem 16 października 2014 r. Dyrektor wskazał również, że w zażaleniu Strona wiąże możliwość stwierdzenia, iż zarzut przedawnienia wniesiony w postępowaniu egzekucyjnym jest niedopuszczalny od faktu rozpatrywania kwestii przedawnienia w postępowaniu podatkowym wyłącznie na zarzut wniesiony przez Zobowiązanego (a nie z urzędu przez organ podatkowy). Zdaniem organu takie stanowisko nie ma oparcia w treści art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższy przepis ustanawia zakaz merytorycznej oceny zasadności kwestii będącej przedmiotem zarzutu zobowiązanego wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli ta kwestia m.in. jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym. W przedmiotowym przepisie nie ustanowiono zatem wymogu aby w postępowaniu podatkowym kwestia będąca przedmiotem zarzutu egzekucyjnego rozpatrywana była na zarzut podniesiony przez zobowiązanego. Sam fakt rozpoznawania lub rozpoznania w postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym uniemożliwia merytoryczne rozpatrywanie spornej kwestii w postępowaniu egzekucyjnym. Natomiast w niniejszej sprawie kwestia wymagalności zobowiązań podatkowych Strony w podatku od towarów i usług za okresy: 08-10/2007r., 01-03,05,11-12/2008r., 01-05,07/2009r., w odniesieniu do skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia ze względu na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwa skarbowe, była przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu podatkowym. Ponadto zarzut przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, obecnie jest przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu sądowym w związku ze skargą pełnomocnika Strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] co w opinii Dyrektora Izby Skarbowej w W. wypełnia przesłanki art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ze względu na powyższe, Dyrektor stwierdził, że w postanowieniu z dnia 6 października Naczelnik Urzędu Skarbowego W. działając jako wierzyciel, prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zarzutu przedawnienia egzekwowanych zobowiązań, a następnie występując w roli organu egzekucyjnego uznał powyższy zarzut za nieuzasadniony, bowiem dopiero uznanie, iż zarzut jest dopuszczalny stwarza podstawy do oceny jego merytorycznej zasadności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1316/12). W zakresie zarzutu dopuszczalność egzekucji administracyjnej organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, egzekucji administracyjnej podlegają m.in. podatki, a zatem również podatek od towarów i usług, egzekwowany na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...][...], [...], [...], [...], [...][...] Strona nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności wykluczającej możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na Jej osobę. W przedmiotowej sprawie egzekucja administracyjna jest zatem dopuszczalna, a postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 6 października 2015 r. zawiera poprawne rozstrzygnięcie w kwestii powyższego zarzutu. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał nadto, iż przy badaniu okoliczności z art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy, nie ocenia się kwestii przedawnienia egzekwowanego obowiązku ponieważ wymieniona została ona w art. 33 § 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy. Oceniając kwestię spełnienia przez tytuły wykonawcze o numerach[...], [...], [...][...], [...], [...][...] wymogów wymienionych w art. 27 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, tytuł wykonawczy zawiera datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Tytuły wykonawcze o numerach:[...], [...][...][...], [...], [...], [...] wszystkie te elementy zawierają. Na tytułach wykonawczych znajduje się podpis, imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe tylko jednej osoby działającej z upoważnienia Wierzyciela - p.o. Kierownika Działu Spraw Wierzycielskich M. Z. Wątpliwości co do tożsamości osoby działającej w imieniu Wierzyciela możliwe byłyby tylko w sytuacji gdyby wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej podpisały dwie osoby wskazujące na posiadanie upoważnienia Wierzyciela. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia pierwszej instancji w całości wobec wystąpienia przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2) KPA, oraz o umorzenie postępowania w całości i zasądzenie kosztów postępowania oraz zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Uzasadniając postawione zarzuty, Skarżący wskazał, że przepis art. 268a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "KPA") wskazuje, na możliwość wydawania upoważnień do załatwiania spraw w imieniu organu. Przy czym sprawy załatwiane są co do zasady jednoosobowo, bowiem przepisy nie przewidują kolegialnego załatwiania spraw. Tymczasem na każdym z tytułów wykonawczych wskazanych powyżej, wniosek o wszczęcie egzekucji podpisały dwie osoby co oznacza, że decyzja w tym zakresie podjęta została kolegialnie. W tej sytuacji wniosek ten jest nieważny, bowiem narusza art. 33 pkt 10 poprzez niespełnienie wymogów art. 27 § 1 pkt. 7 ustawy, który jednoznacznie wskazuje jedną osobę reprezentującą wierzyciela, która winna wniosek podpisać imieniem i nazwiskiem. Zdaniem Strony, wyjaśnienia Naczelnika dotyczące zarzutu kolegialnego załatwienia sprawy nie zostały poparte uzasadnieniem prawnym i wskazaniem stosownego przepisu prawa i są sprzeczne wewnętrznie. Zdaniem Strony art. 27 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje konieczność podpisania przez jedną osobę upoważnioną do działania. W ocenie Skarżącego wskazane uchybienia, stanowią naruszenia przez Naczelnika: art. 107 § 1 i 3, 268a w zw. z art 126 oraz art. 6, 7, 8 ,11 KPA oraz art. 27 § 1 pkt 7) w zw. z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nie sporządzenie uzasadnienia prawnego i wskazania przepisów prawa uzasadniających możliwość podpisania tytułu wykonawczego przez dwie osoby, co jednoznacznie świadczy o kolegialnym załatwieniu sprawy, używaniu wyjaśnień stanu faktycznego przygotowanych na użytek niniejszego postępowania i braku obiektywizmu, z naruszeniem zasad: praworządności, prawdy obiektywnej, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się Naczelnik przy załatwianiu sprawy. Dodatkowo Strona wskazała na naruszenie przepisu art. 227 § 2 w zw. z art. 239 O.p. poprzez nie poinformowane pełnomocnika o sposobie ustosunkowania się do zarzutów, zawartych w kolejnych zażaleniach Strony od postanowień organu pierwszej instancji. Zażalenie Strony na postanowienie Naczelnika z dnia 17 czerwca 2015 r. zostało przesłane do Dyrektora przy arkuszu z dnia 22 lipca 2015 r., zaś zażalenie Strony na postanowienie Naczelnika z dnia [...] października 2015 r. zostało przesłane do Dyrektora przy arkuszu z dnia 20 listopada 2015 r. Żaden z tych arkuszy nie został doręczony pełnomocnikowi Strony. Jest to poważne naruszenie proceduralne, ponieważ godzi bezpośrednio w gwarancję udziału Strony w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W szczególności za nietrafny uznał Sąd zarzut dotyczący obarczenia zaskarżonego postanowienia wadą nieważności. Stwierdzenie bowiem nieważności ocenianego postanowienia jest możliwe w razie stwierdzenia jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przepis art. 156 k.p.a. wymienia enumeratywnie wady tkwiące w decyzji (postanowieniu), które uzasadniają stwierdzenie jej nieważności i są to: wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem przepisów o właściwości; wydanie bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; gdy decyzja (postanowienie) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; gdy została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; decyzja (postanowienie) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Skarżący nie wskazał podstawy w oparciu o którą domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonego do Sądu postanowienia, zaś Sąd z urzędu wady takiej nie dostrzegł. Podkreślić należy bowiem, że chodzi o wady postanowienia, a nie wady tytułów wykonawczych. Odnosząc się jednak do podniesionych w skardze twierdzeń w zakresie kolegialnego podjęcia decyzji w sprawie wystawienia tytułów wykonawczych, a w konsekwencji naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie za prawidłowy tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a., Sąd wskazuje iż w całości podziela argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu oraz w odpowiedzi na skargę. W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy wystawiony został na urzędowym formularzu, wedle przewidzianego prawem wzoru i zawierał wszystkie elementy. Jeśli zaś chodzi o podpis, to jak słusznie wskazał organ, zgodnie z brzmieniem art. 27 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej, tytuł wykonawczy zawiera datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...][...], [...] wszystkie te elementy zawierają. Na tytułach wykonawczych znajduje się podpis, imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe tylko jednej osoby działającej z upoważnienia Wierzyciela - p.o. Kierownika Działu Spraw Wierzycielskich M.Z. Wątpliwości co do tożsamości osoby działającej w imieniu Wierzyciela możliwe byłyby tylko w sytuacji gdyby wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej podpisały dwie osoby wskazujące na posiadanie upoważnienia Wierzyciela. Jak wskazał organ, bezspornie widnieją na tytułach dwa podpisy, jednak tylko jedna z podpisujących osób działała w sprawie w imieniu Wierzyciela. Słusznie zatem zauważa organ, iż fakt widnienia na tytułach dwóch podpisów, nie determinuje nieważności przedmiotowych tytułów wykonawczych, bowiem tylko jedna z podpisanych osób posiadała umocowanie do działania w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i do czasu złożenia podpisu przez tę osobę, wszelkie dokumenty podpisane przez osobę działającą bez umocowania, stanowiły tylko projekty i nie posiadały żadnej mocy sprawczej. Tym samym decyzje o skierowaniu poszczególnych wniosków o wszczęcie egzekucji na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych nie zostały podjęte kolegialnie tj. przez A. K. wraz z działającą z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. M. Z.. A. K. nie została umocowana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. do podejmowania w jego imieniu decyzji o skierowaniu wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej W konsekwencji Sąd uznał za nieuzasadniony podniesiony przez Skarżącego zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Naruszenie natomiast pozostałych wskazanych w skardze przepisów, tj. art. 227 § 2 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, jakkolwiek stanowi uchybienie procedurze, to jednak pełnomocnik Skarżącego nie wskazał aby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku istnieje podstawa do uchylenia postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.