III SA/Wa 983/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem zwracającym podanie w zakresie zwrotu domiaru i odszkodowania oddala skargę Postanowieniem z [...] lutego 2010 roku Minister Finansów stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez Pana M. G. (Skarżącego) odwołania od postanowienia z [...] sierpnia 2009 roku w przedmiocie zwrotu podania z 23 sierpnia 2006 roku. Jak wynika z akt administracyjnych postanowienie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym : Pismem z 23 sierpnia 2006 roku Skarżący zwrócił się do Ministra Finansów z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za skonfiskowane mienie i zwrot domiaru w 1950 roku, odszkodowanie za utratę zdrowia w wyniku represjonowania i uwięzienia. Minister Finansów zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w Z. o nadesłanie sprawozdania w sprawie dotyczącej powyższego wniosku Skarżącego oraz o ustosunkowanie się do niego. Po otrzymaniu powyższych wyjaśnień, z których wynikało, że organ ten dysponuje jedynie projektem pisma z 16 stycznia 1991 roku do Urzędu Skarbowego w K. dotyczącego zbadania zasadności dokonanego w 1950 roku domiaru oraz kopii pisma Skarżącego z 30 stycznia 1991 roku, Minister Finansów zwrócił się do Skarżącego o nadesłanie dokumentów dotyczących powyższej sprawy w szczególności o nadesłanie kopii decyzji bądź innego aktu prawnego będącego podstawą konfiskaty mienia i domiaru w 1950 roku. Minister Finansów poinformował Skarżącego, że nadesłanie powyższych dokumentów jest konieczne dla ustalenia właściwego organu i trybu załatwienia przedmiotowej sprawy. Odpowiadając na powyższe wezwanie Skarżący wyjaśnił, że oryginały żądanych dokumentów znajdują się w Ministerstwie Finansów oraz dołączył dodatkowe dokumenty. Postanowieniem z [...] sierpnia 2009 roku, działając na podstawie art. 66 § 3 kpa, Minister Finansów zwrócił Skarżącemu podanie z 23 sierpnia 2006 roku. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że stosownie do art. 66 §3 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Obowiązek ten wynika ponadto z zasady praworządności uregulowanej w art. 6 kpa a jego przestrzeganie jest warunkiem prawidłowego wydawania orzeczeń przez organy administracji publicznej. W postępowaniu wszczynanym na żądanie strony organ, do którego wniesiono podanie, obowiązany jest do zbadania, na podstawie treści żądania, czy jest właściwy do załatwienia sprawy a w razie stwierdzenia swojej niewłaściwości powinien zastosować przepis art. 65-66 kpa. Zgodnie z art. 65 §1 kpa jeżeli organ, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zgodnie natomiast z treścią art. 66 kpa, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych wynikających z podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego wniesiono podanie zwraca je wnoszącemu. Organ zauważył następnie, że Skarżący nie dołączył do swojego podania żadnych dokumentów ani dowodów bądź ich kopii, które umożliwiłyby ustalenie, jakie orzeczenia i wydane przez jakie organy były podstawą domiaru w 1950 roku i konfiskaty mienia Skarżącego, ani też dowodu wcześniejszego przesłania tych dokumentów do Ministerstwa Finansów. Dokumenty przekazane przez Skarżącego, wbrew jego twierdzeniom nie są dowodami konfiskaty mienia i domiaru. Organ wskazał również, że z dniem 1 stycznia 2007 roku weszła w życie ustawa z 16 listopada 2006 roku o zmianie ustawy ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1590) znosząca administracyjny tryb orzekania o odszkodowaniu. Począwszy od tego dnia, wyłącznie właściwe do orzekania o odszkodowaniu są sądy powszechne. Powyższe postanowienie doręczone zostało Skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego. Pismem z 30 stycznia 2010 roku Skarżący złożył odwołanie od powyższego postanowienia, zarzucając organu niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz nie przeprowadzenie możliwych dowodów, w postaci np. zwrócenia się do M. R., dowódcy pułku w Z.. Postanowieniem z [...] lutego 2010 roku, wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa Minister Finansów stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem tegoż organu z 25 sierpnia 2009 roku. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postanowienie z [...] sierpnia 2009 roku zostało doręczone Skarżącemu w trybie art. 44 § 1 kpa z dniem 14 września 2009 roku a pismo zatytułowane "odwołanie" nadane zostało w Urzędzie Pocztowym 30 stycznia 2010 roku, to jest z uchybieniem 7-mio dniowego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił Ministrowi Finansów odmowę dokonania zwrotu skonfiskowanego mienia i domiaru pomimo nie przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy okoliczności wskazane przez Skarżącego są zgodne z prawdą czy też nie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że w toku niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej sąd badał jedynie prawidłowość i zgodność z prawem postanowienia Ministra Finansów stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Kwestia czy twierdzenia Skarżącego dotyczące konfiskaty mienia i domiaru są zgodne ze stanem faktycznym i czy w konsekwencji przysługuje mu zwrot tegoż mienia i domiaru nie była przedmiotem badania sądu z uwagi na fakt, że w tym zakresie nie został wydany żaden akt administracyjny. Rozstrzygnięcie Ministra Finansów dotyczyło jedynie kwestii formalnej, to jest terminowości wniesienia przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (zatytułowanego przez Skarżącego "odwołanie"). Organ powołał się w zaskarżonym postanowieniu na fakt, że postanowienie z [...] sierpnia 2009 roku zostało Skarżącemu doręczone w dniu 14 września 2009roku. Powyższe ustalenie faktyczne organu sąd w pełni podziela. Jak wynika z adnotacji znajdujących się na kopercie zawierającej powyższe postanowienie, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki pocztowej zostało dokonane po raz pierwszy 31 sierpnia 2009 roku, następnie 7 września 2009 roku, przesyłka zaś odesłana została nadawcy 15 września 2009 roku. Oznacza to, że przesyłka zawierająca postanowienie przechowywana była przez pocztę przez okres 14 dni, licząc od 31 sierpnia 2009 roku, co zgodnie z art. 44 § 4 kpa skutkuje przyjęciem, że doręczona została z dniem 14 września 2009 roku. W tym miejscu wskazać należy, że w ocenie sądu powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki winno być dokonane nie 7 września 2009 roku, a 8 września 2009 roku, to jest po upływie 7 dniowego terminu, o którym mowa w art. 44 §2 kpa. Jednak powyższe uchybienie Sąd uznaje za nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy – postanowienie z [...] sierpnia 2009 roku pozostawało w placówce pocztowej przez okres 14 dni licząc od dnia pierwszej awizacji, co oznacza, że pomimo dokonanie ponownej awizacji o jeden dzień wcześniej Skarżący nie został w żaden sposób pozbawiony możliwości odbioru przesyłki w terminie określonym w art. 44 kpa. W postanowieniu z [...] sierpnia 2009 roku organ wskazał, że Skarżącemu (z uwagi na treść art. 127 § 3 kpa) przysługuje prawo do zwrócenia się do Ministra Finansów w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Następnie w postanowieniu z [...] lutego 2010 roku organ wskazał, że Skarżącemu winien z mocy art. 141 § 2 kpa złożyć w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia zażalenie (w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wskazuje, że pouczenie zawarte w postanowieniu z [...] sierpnia 2009 roku było błędne. Skarżącemu, z mocy art. 66 §3 kpa w związku z art. 141 § 1, art. 144 i 127 § 2 kpa przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, przy czym wniosek ten winien być złożony w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia o zwrocie podania. Jednak powyższe uchybienie Sąd uznaje za nie mające wpływu na wynik sprawy. Jedynie w sytuacji, w której Skarżący zastosowałby się do powyższego pouczenia i wniósł wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia mu postanowienia o zwrocie podania a organ uznałby, że wniosek ten złożony został z uchybieniem terminu można by uznać, że błędne pouczenie co do terminu złożenia wniosku miało wpływ na wynik sprawy. Jak jednak wynika z akt postępowania, Skarżący złożył odwołanie – potraktowane przez organ jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy – dopiero 30 stycznia 2010 roku, a więc po upływie przeszło 4 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. W tej sytuacji, organ słusznie stwierdził, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożony został z uchybieniem terminu, co skutkowało koniecznością wydania postanowienia w trybie art. 134 kpa. Z uwagi na powyższe, uznając że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.