III SA/Wa 998/05

Sygn. akt III SA/Wa 998/05 P O S T A N O W I E N I E Dnia 24 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SA 2292/03 ze skargi A.K. na decyzję Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...] w przedmiocie : podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. postanawia - odrzucić skargę o wznowienia postępowania sądowego - Postanowieniem z dnia 3 września 2003 r., sygn. akt III SA 2292/03 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.K. na decyzję Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2002 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. p. A.K. złożyła skargę o wznowienie postępowania. Jako podstawy wniosku wskazała art. 405 k.p.c. oraz art. 211 k.p.a. Wniosła o wydanie wyroku uchylającego decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...] i orzeczenie zwrotu wpłaconych w postępowaniu egzekucyjnym kwot wraz z odsetkami i poniesionymi kosztami przez pozwanego. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła niektóre okoliczności faktyczne sprawy oraz zarzuty skierowane przeciwko decyzji Urzędu Skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływanej jako "u.p.p.s.a." w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Właściwym do rozpoznania niniejszego wniosku jest – stosownie do brzmienia art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać m. in. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie (art. 279 u.p.p.s.a.). Do rozpoznania żądania strony stosuje się – zasadniczo - odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 276 u.p.p.s.a.). Na wstępie trzeba podkreślić, iż skarżąca podała błędną sygnaturę sprawy, w której domaga się wznowienia. Pod podaną przez nią sygnaturą zarejestrowana była jej skarga na postanowienie Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2003 r., [...]. Niemniej jednak skoro z treści wniosku wynika w sposób jednoznaczny, że dotyczy on sprawy, w której NSA odrzucił skargę na decyzję Urzędu Skarbowego, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wniosek o wznowienie tak jakby skarżąca podała właściwą sygnaturę. Przechodząc do badania, czy złożona przez stronę skarga o wznowienie spełnia wymogi formalne zakreślone w art. 280 § 1 zdanie pierwsze u.p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia. Pierwsza ze wskazanych przez p. A.K. podstaw – tj. art. 405 k.p.c. – nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na fakt, że podstawy wznowienia są w całości uregulowane w Dziale VII u.p.p.s.a. Dodatkowo podkreślić należy, iż artykuł ten stanowi, że do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności oraz na podstawie przewidzianej w art. 401 (1) k.p.c. właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych instancji właściwy jest sąd instancji wyższej. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Z treści jego wynika zatem, że służy do określenia właściwości sądu, który rozpozna wniosek o wznowienia, a nie reguluje żadnej podstawy wznowienia. Nadto, ani z tego przepisu, ani z uzasadnienia wniosku nie sposób jest odczytać, na jakiej – określonej w Dziale VII u.p.p.s.a. – podstawie oparty jest wniosek. Sąd nie ma kompetencji, by w postępowaniu stanowiącym wyłom od zasady niewzruszalności prawomocnych orzeczeń, domyślać się intencji autora wniosku, zwłaszcza, że z treści art. 279 u.p.p.s.a. wynika, iż skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Artykuł 211 k.p.a. wskazany jako druga podstawa również nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co więcej – tego przepisu nie ma od prawie 10 lat w porządku prawnym Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż Dział VI k.p.a. (w którym był zamieszczony ten przepis) został skreślony na mocy art. 61 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Nawiasem mówiąc ta ostatnia ustawa również już nie funkcjonuje w porządku prawnym. Podkreślić należy, że w obecnym stanie prawnym postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje w sposób kompleksowy wyżej przywoływana ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i to jej przepisy – a nie przepisy k.p.c. lub k.p.a. - stanowią podstawę do oceny przez Sąd pism procesowych składanych przez strony postępowania. Brak oparcia wniosku o wznowienie postępowania na ustawowej podstawie wznowienia nakłada na Sąd – stosownie do brzmienia art. 280 § 1 zdanie drugie u.p.p.s.a. – obowiązek jego odrzucenia. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 280 § 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.