III SAB 139/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Włodzimierz Kubiak, Asesor WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.W. na bezczynność Ministra Finansów w sprawie o egzekucję należności pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] listopada 2003 r. B. W. wniósł do Ministra Finansów zażalenie na bezczynność Ministra Finansów i zarzucił, że Minister Finansów nie załatwił pozytywnie wniosku strony z dnia [...]stycznia 1999 r., przekazanego przez Ministerstwo Skarbu Państwa przy piśmie z dnia [...] lutego 1999 r. , w którym wnosił o przyznanie mu pełnomocnictwa "na dokonywanie czynności cywilnoprawnych oraz faktycznych w sprawie reprezentowania Skarbu Państwa w celu naprawienia szkody wyrządzonej Skarbowi Państwa, wynikłej z naruszenia przepisów dotyczących obowiązków banku w zakresie egzekucji z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych". Minister Finansów pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. wyjaśnił, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) nie przewiduje możliwości udzielenia takiego pełnomocnictwa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. W. podtrzymał swoje stanowisko, uzasadniając je następująco : "Minister Finansów może, co nie oznacza, że musi lub powinien, ale postępowanie wymaga rozstrzygnięcia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd podziela pogląd, który został wyrażony w pismach kierowanych do B. W., że w przypadku wystąpienia okoliczności, w których bank poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie ciążących na nim obowiązków związanych z realizacją zajęcia egzekucyjnego lub zabezpieczającego wyrządził szkodę wierzycielowi – wierzyciel miał i ma możliwość dochodzenia odszkodowania za wyrządzoną szkodę. Zarówno art. 87 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu do dnia 29 listopada 2001 r. jak i art. 168 c w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowią podstawę dochodzenia przez wierzyciela odszkodowania na drodze cywilnej. Postępowanie odszkodowawcze za szkody wyrządzone wierzycielowi przez bank pozostaje więc bez udziału organu egzekucyjnego nadzorowanego przez Ministra Finansów. Mając na względzie treść powyższych przepisów ustawy, a także fakt, że istota wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w przedmiotowej właściwości tutejszego Sądu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 cyt. ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.