III SAB 93/03
PostanowienieWSA w Warszawie2004-01-22
Skład orzekający: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Asesor WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Jolanta Sokołowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność Ministra Finansów w sprawie wydania decyzji dotyczącej części oświatowej subwencji ogólnej jest dopuszczalna, jeśli strona nie wezwała uprzednio Ministra do usunięcia naruszenia prawa?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność Ministra Finansów w sprawie wydania decyzji dotyczącej części oświatowej subwencji ogólnej jest niedopuszczalna, jeśli strona skarżąca nie wezwała uprzednio Ministra do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku braku organu wyższego stopnia nad ministrem, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest obligatoryjnym warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego.Stan faktyczny
Gmina L. złożyła skargę na bezczynność Ministra Finansów w sprawie wydania decyzji dotyczącej przyznania jej kwoty zaniżonej subwencji oświatowej. Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi, argumentując niewyczerpaniem trybu umożliwiającego wniesienie skargi do sądu, w tym brakiem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Gmina L. podniosła, że wezwanie przesądowe z 2000 roku stanowiło wszczęcie postępowania administracyjnego.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Asesor WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Protokolant Małgorzata Szamocka, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy L. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie wydania decyzji w sprawie części oświatowej subwencji ogólnej p o s t a n a w i a Odrzucić skargę
Wójt Gminy L. złożył skargę 11 wrzesień 2003r. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie wydania decyzji na wniosek Gminy L. z dnia [...] lipca 2003r. w sprawie przyznania jej kwoty 36.159.00zł zaniżonej subwencji oświatowej za 200r. wniósł o zobowiązanie Ministra Finansów do wydania Gminie żądanej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie wobec niewyczerpania trybu umożliwiającego wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołał się na art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm), zgodnie którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdził, że strona z takim wezwaniem nie wystąpiła, zatem skarga jest niedopuszczalna. Wyjaśnił, że materiałami niezbędnymi do ustalenia części oświatowej subwencji ogólnej dla danej jednostki samorządu terytorialnego dysponuje Minister Edukacji Narodowej i Sportu. Wszelkie korekty tej części subwencji dokonywane są przez Ministra Finansów na wniosek Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, dlatego wniosek złożony przez Zastępcę Wójta Gminy L. został skierowany do tegoż Ministra w celu udzielenia odpowiedzi, o czym wnioskodawca został poinformowany. Ponadto przez wzgląd na to, że wniosek z dnia [...] lipca 2003r. nie został rozpatrzony w terminie określonym w art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, zostało wydane postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2004r. Wójt Gminy L. nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra Finansów zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę. Wyraził pogląd, że tryb wniesienia skargi został został wyczerpany, gdyż pismo z dnia [...] lipca 2003r. wystosowano ze względu na treść art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zaś postępowanie administracyjne, zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., zostało wszczęte poprzez doręczenie Ministrowi Finansów w dniu [...] lipca 2000r. wezwania przesądowego i do czasu wniesienia skargi decyzja nie została wydana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przed wszystkim wyjaśnić należy, że stosownie do postanowień art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W obowiązującym stanie prawnym kwestię dopuszczalności wniesienia skargi normuje art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), który przewiduje taką możliwość po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wskazując przy tym, iż środkiem zaskarżenia jest zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4). Rozwiązanie prawne przyjęte w tym przepisie jest zbieżne w zawartym w art. 34 poprzednio obowiązującej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
W niniejszej sprawie środek zaskarżenia nie przysługuje, gdyż skarga dotyczy bezczynności ministra, wobec którego nie ma zastosowania art. 34 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Nie ma bowiem organu wyższego stopnia w stosunku do ministra.
W takiej sytuacji, przed wniesieniem skargi, należy wezwać ministra do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący czynności tej nie dokonał.
Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż wezwanie przesądowe z dnia [...] lipca 2000r. skierowane do Ministra Finansów stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a., albowiem skarżący w piśmie tym wyraźnie zadeklarował wolę skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, wskazując przy tym na proceduralność takiego rozwiązania, w przypadku niezaspokojenia zgłaszanego roszczenia. Wskazał 7 - dniowy termin na spełnienie żądania pod rygorem skierowania sprawy do właściwego sądu. Treść tego pisma nie pozostawia wątpliwości, iż było ono wezwaniem przesądowym, a nie wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Faktem jest też, iż skarżący swoją zapowiedź wniesienia powództwa zrealizował, ponieważ z informacji Ministra Finansów wynika, że w sprawie niedoszacowania Częszu oświatowej subwencji ogólnej na 2000r. toczy się postępowanie sądowe przed Sądem Okręgowym w W. [...] Wydział [...] z powództwa Gminy L. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Finansów i Ministrowi Edukacji Narodowej i Sportu (Sygn. akt [...]).
Pierwszym pismem uruchamiającym postępowanie administracyjne był wniosek z dnia [...] lipca 2003r. o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłacenia Gminie L. zaniżonej kwoty subwencji oświatowej na 2000r. wraz z odsetkami. Pismo to zostało wskazane w skardze do Sądu, jako nie rozpatrzone w formie decyzji administracyjnej i w oparciu o nie został postawiony Ministrowi Finansów zarzut bezczynności.
W tej sytuacji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło