III SAB/Wa 13/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. postanawia umorzyć postępowanie sądowe Skarżący – R. C., w imieniu którego działał pełnomocnik, 14 stycznia 2011 r. wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. W przedmiocie tym Skarżący złożył wniosek z 20 marca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] maja 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za 2002 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2009 r., uchylonym następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1712/09. Uwzględniając wytyczne zawarte w uzasadnieniu tego wyroku, 6 kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił Skarżącemu kwotę nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. wraz z należnymi odsetkami. Jednakże nie doręczono mu decyzji stwierdzającej wysokość nadpłaty. Stan ten sprawia, że Skarżący jest zdezorientowany co do swojej sytuacji prawnej. W odpowiedzi na złożone przez Skarżącego pismo z 1 października 2010 r., w którym domagał się on wydania decyzji w sprawie nadpłaty, Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z 28 października 2010 r. wyjaśnił, że wniosek z 20 marca 2009 r. został rozpoznany w trybie art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej, a zatem bez wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji. Ponaglenie złożone przez Skarżącego do Dyrektora Izby Skarbowej w W. 16 listopada 2010 r. uznane zostało za bezzasadne postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. doręczonym 16 grudnia 2010 r. Skarżący podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wciąż prowadzi postępowanie w tej sprawie, traktując je jednak jako wszczęte złożonym przez niego pismem z 1 października 2010 r., a nie wnioskiem z 20 marca 2009 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w terminie jednego miesiąca od zapadnięcia wyroku. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w związku z nieuznaniem przez Skarżącego wyjaśnień zawartych w piśmie z 28 października 2010 r. do sposobie załatwienia wniosku, decyzją z 11 stycznia 2011 r. jako bezprzedmiotowe umorzono postępowanie podatkowe wszczęte wnioskiem z 20 marca 2009 r. o określenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Decyzję tę doręczono Skarżącemu 21 stycznia 2011 r. Ponadto Organ wyjaśnił, że zarówno w piśmie z 28 października 2010 r. jak i w decyzji w [...] stycznia 2011 r. odniósł się do wniosku Skarżącego z 20 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a, celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu do wydania określonego aktu, czy dokonania czynności. Oznacza to, że wydanie przez organ decyzji (dokonanie czynności) wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy orzeczenie podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] stycznia 2011 r. orzekł w przedmiocie wniosku Skarżącego z 20 marca 2009 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Decyzję tę wysłano 12 stycznia 2011 r. (datownik pocztowej placówki nadawczej znajdujący się na potwierdzeniu odbioru decyzji), a doręczono ją pełnomocnikowi Skarżącego 21 stycznia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Skarga na bezczynność organu złożona została – stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. – w dniu 14 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego), a więc już po wydaniu decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, choć jeszcze przed jej doręczeniem pełnomocnikowi Skarżącego. Oznacza to, że decyzja z [...] stycznia 2011 r. nie była decyzją wydaną w trybie tzw. autokontroli, przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a. Ponieważ celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie tego organu do wydania określonego aktu, czy też dokonania czynności, wniesienie skargi po wydaniu decyzji, a przed jej doręczeniem stronie, powoduje bezprzedmiotowość skargi. Ustał już bowiem stan bezczynności organu. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (tj. z przyczyn innych niż cofnięcie skargi i śmierć strony). Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, wobec braku przedmiotu zaskarżenia, tj. bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty wnioskowanej pismem Skarżącego z 20 marca 2009 r., Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.