III SAB/Wa 15/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, , po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanawia: - odrzucić skargę - W dniu 17 czerwca 2008 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek "B." Sp. z o.o. z dnia 12 czerwca 2008 r. (dalej: “Skarżąca") o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionych przez [...] Urząd Skarbowy W. tytułów wykonawczych nr [...] , obejmujących zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1993 i 1994, które zdaniem strony nie spełniają wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] rozpatrując wniosek Strony odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozpatrując zażalenia Strony z dnia 25 maja 2009 r., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 11 grudnia 2010 r. Spółka wniosła zażalenie skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 4 tycznia 2011 r. przekazał zażalenie Strony Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zawiadomił Stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) i wyznaczył nowy termin rozpatrzenia sprawy na dzień 12 kwietnia 2011 r. - z uwagi na konieczność wnikliwego zbadania akt sprawy i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie. Skarżąca pismem z dnia 2 lutego 2011 r. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. z powodu niezałatwienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2010 r. w ciągu miesiąca licząc od dnia 11 grudnia 2010 r. Przy piśmie z 21 marca 2011 r. przesłano Skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 17 marca 2011 r. o wezwaniu do usunięcia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania – braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi (w postaci np. umowy spółki, wyciągu z rejestru sądowego, statutu), jednocześnie informując, że nieusunięcie braku formalnego skargi w ww. terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Wezwanie wysłano na wskazany w skardze adres Skarżącej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższego wezwania wynika, że zostało ono odebrane przez jedynego wspólnika Skarżącej – B. W. w dniu 5 kwietnia 2011 r. Strona skarżąca przy piśmie z 13 kwietnia 2011 r. (nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu), uzupełniła brak formalny skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 K.p.a. sprawy w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). W myśl przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich), przy czym – zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. – przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie - taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 37 § 1 K.p.a. przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przepis § 2 art. 37 K.p.a. określa jakie czynności podejmuje organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione. Organ uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Skarżąca pismem z dnia 2 lutego 2011 r. wniosła do Ministra Finansów zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. z powodu przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Z kolei, pismem z tego samego dnia złożyła również skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w tym samym przedmiocie. W ocenie Sądu mając na uwadze treść art. 52 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, iż strona korzystając z przysługujących jej uprawnień w dniu 2 lutego 2011 r. wniosła ww. zażalenie, które pismem z dnia 28 lutego 2011 r. zostało przekazane celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Tym samym Skarżąca nie wyczerpała trybu zażaleniowego, określonego w art. 37 K.p.a. Sąd uznał, że skarga na bezczynność została wniesiona przedwcześnie, bez wyczerpania środków zaskarżenia. Dodatkowo wskazać należy, iż zgodnie art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. W sytuacji gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie w odpisie zarządzenia skierowanego do strony skarżącej w sposób prawidłowy zostały zawarte wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął bieg 6 kwietnia 2011 r. i upłynął z dniem 12 kwietnia 2011 r. (wtorek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżąca uzupełniła brak formalny skargi w dniu 13 kwietnia 2011 r. Uczyniła to jednak z jednodniowym opóźnieniem. Mając powyższe na względzie oraz w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a wskazującym, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 - 5 art. 58 § 1 p.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne, oraz art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. orzeczono – jak w sentencji.