III SAB/Wa 2/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia pism postanawia: odrzucić skargę. M. S. pismem z dnia 26 grudnia 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministerstwa Finansów, wnosząc o zobowiązanie tego organu do - jak określił - wydania odpowiednich decyzji w celu przestrzegania obowiązujących norm prawnych i przepisów podatkowych oraz Konstytucji RP. Z treści uzasadnienia skargi wynikało, iż skarżący żąda rozpoznania składanych przez niego skarg i pism z wnioskami o wyjaśnienie podniesionych w nich okoliczności dotyczących nieprawidłowości które doprowadziły do ogłoszenia upadłości jego firmy oraz działań syndyka masy upadłości. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, wskazując że zostały podjęte działania w celu wyjaśnienia podnoszonych przez Skarżącego zarzutów i udzielono mu odpowiedzi. Podniósł ponadto, że skarga na bezczynność nie przysługuje w sprawach załatwianych w trybie skarg i wniosków składanych na podstawie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że w treści skargi wskazano Ministerstwo Finansów jako organ którego bezczynność jest jej przedmiotem. Wyjaśnić zatem trzeba, że Ministerstwo Finansów nie jest organem administracji ale jedynie urzędem powołanym do obsługi organu administracji rządowej jakim jest Minister Finansów, który zresztą udzielił odpowiedzi na skargę. Niezależnie jednak od błędnego wskazania organu, skarga ta jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Postanowienia cytowanego powyżej art. 3 p.p.s.a. wyznaczają przedmiotowy zakres postępowania sądowoadministracyjnego poprzez wyliczenie spraw, w których dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wskazuje, iż przedmiotem sądowej kontroli może stać się bezczynność organów, jednakże wyłącznie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Wobec tak zakreślonej właściwości sądu administracyjnego należało przede wszystkim zbadać czy sposób załatwienia przez Ministra Finansów pism skarżącego, w tym skargi złożonej w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego mógł doprowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności, które mieściłyby się w katalogu wskazanym w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., a w efekcie mogły stać się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tylko w takim przypadku bezczynność organu w przedmiocie załatwienia sprawy i wydania stosowanego aktu lub podjęcia czynności mogłaby zostać przez Skarżącego zaskarżona na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 8 p.p.s.a. Odnosząc się do powyższego zagadnienia w całości podzielić należy utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2005 r. I SA/Rz 117/05 LEX nr 165846, postanowienie NSA z 14 września 2004 r. OSK 642/04 LEX nr 160611), że sprawa dotycząca rozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego wynikającą z art. 3 ust. 2 pkt 1-4 p.p.s.a i analogicznym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W efekcie należy podzielić również pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 21 listopada 2000 r. (III SAB 108/99, LEX nr 48017), że skoro w postępowaniu dotyczącym skargi na podstawie art. 227 Kpa nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, to konsekwencją tego jest, iż w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność do sądu (podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97 LEX nr 29038 oraz z 23 lipca 2001 r. II SAB 213/00 LEX nr 54555). Z uwagi na powyższe, w zakresie w jakim Skarżący zaskarżył bezczynność Ministra Finansów w rozpoznaniu skargi złożonej przez niego na podstawie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniesiona do Sądu skarga jest niedopuszczalna. Ocenę tę należy rozciągnąć i na inne kwestie podnoszone przez Skarżącego, dotyczące bezczynności Ministra Finansów w rozpoznaniu pism dotyczących nieprawidłowości jakich dopatrywał się on w działaniu organów podatkowych i innych podmiotów. Nie mogą one bowiem podlegać rozpatrzeniu przez sąd administracyjny, który - jak wskazano - w sprawie ze skargi na bezczynność związany jest kognicją określoną w art. 3 ust. 2 pkt 8 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że poza wymienionym w ustawie zakresem kognicji sądu administracyjnego, nie sprawuje on ogólnego nadzoru nad działalnością organów administracji w zakresie przestrzegania przez nie przepisów prawa. W związku z powyższym Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzucił skargę, jako wniesioną w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego.