III SAB/Wa 20/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. J. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie o opłatę skarbową postanawia odrzucić skargę Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2004r. Skarżący został wezwany, pismem z dnia 18 czerwca 2004r., doręczonym w dniu 25 czerwca 2004r. ( k. 1, 28 , 30 akt sądowych ), do usunięcia – w terminie tygodnia – braków skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100zł, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 25 czerwca 2004r., które zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 7 lipca 2004r. (czyli z uchybieniem terminu ), a do Sądu wpłynęło w dniu 12 lipca 2004r. ( prezentata Sądu ), p. C. J. podnosi, że żądanie wpisu w wysokości 100zł , które ma na chleb na trzy miesiące, jest bezprawne i niezgodne z art. 32pkt 1i2 oraz art. 77 pkt 1 i 2 Konstytucji. Ustawodawca nie liczy się bowiem ogóle z biednym społeczeństwem. Kwotę wpisu – w opinii skarżącego – powinien zapłacić Urząd Gminy i Miasta w P. za bezczynność w sprawie bezprawnej opłaty w wysokości 81 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe uwagi skarżącego wyjaśnia, że stosownie do art.220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz.1270), powołanej dalej, jako p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221.poz. 2193), wydanego na podstawie art.233 p.p.s.a., wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżenia w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100zł. Wbrew twierdzeniu Skarżącego osoba, która znajduje się w ciężkich warunkach materialnych – nie została jednak prawa do sądu, zagwarantowanego jej w Konstytucji RP. Może bowiem w terminie siedmiu dni, który został wyznaczony do uzupełnienia braków formalnych skargi, skutecznie wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, o którym mowa w Rozdziale III ( art.243-263) p. p. s. a. Sąd dodatkowo podkreśla, że stosownie do art.200 p.p.s.a. w związku z art. 210 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu, który dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jeżeli do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, Strona zgłosi wniosek o przyznanie tych kosztów. W związku z powyższymi uwagami, a przede wszystkim ze względu na nieuiszczenie wpisu przez Skarżącego, mimo wezwania, zasadne było odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i §3 p. p.s.a. w związku z art. 220 § 1 i 3 p. p. s. a.