III SAB/Wa 20/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność organu w wyznaczeniu dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z [...] marca 2011 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia z [...] lutego 2011 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w W., złożonego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "k.p.a.") na niezałatwienie w terminie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. sprawy w postępowaniu odwoławczym, uznał zażalenie za nieuzasadnione. W dniu 21 kwietnia 2011 r. Skarżąca - B. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na bezczynność Ministra Finansów w wyznaczeniu dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Jednocześnie pismem z tego samego dnia Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia w postanowieniu z [...] marca 2011 r. naruszenia art. 35 § 3 k.p.a., polegającego "na zmianie momentu otrzymania odwołania". W uzasadnieniu skargi przedstawiając poglądy dotyczące liczenia terminów załatwienia spraw w postępowaniu odwoławczym Skarżąca podniosła, że za uzasadniony należy uznać jej zarzut wskazujący na niezałatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym w ciągu miesiąca licząc od [...] grudnia 2010 r., tj. dnia nadania przesyłki zawierającej środek odwoławczy w urzędzie pocztowym. Wskazała, że jej zażalenie było zasadne, zaś postanowienie Ministra Finansów – niezgodne z ustawą. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Finansów do wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Skargę na bezczynność, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", można składać jedynie w przypadku, gdy organ administracyjny miał obowiązek wydać decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), czy też pisemną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W ocenie Sądu wniesiona w sprawie skarga na bezczynność Ministra Finansów "w wyznaczeniu dodatkowego terminu załatwienia sprawy" nie znajduje oparcia w ww. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Minister Finansów nie miał bowiem obowiązku wydać żadnego z ww. aktów prawnych (decyzji, postanowienia itp.) ani podjąć ww. czynności z zakresu administracji publicznej. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, iż Minister Finansów na obecnym etapie postępowania, tj. już po wydaniu postanowienia z [...] marca 2011 r., którym uznał za nieuzasadnione zażalenie Skarżącej na niezałatwienie w terminie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. sprawy w postępowaniu odwoławczym, nie miał podstaw prawnych do wydania aktu administracyjnego, w którym zobligowany byłby do wyznaczenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. dodatkowego terminu załatwienia ww. sprawy. Tylko bowiem w sytuacji, w której Organ uznałby wniesione przez Stronę w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 za uzasadnione, zobligowany byłby do wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy oraz zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). Z uwagi zatem, iż w sprawie nie zostały spełnione określone w ww. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a przesłanki warunkujące wniesienie skargi na bezczynność organu, złożoną skargę należało uznać za niedopuszczalną. Ponadto, gdyby nawet w świetle podniesionych w uzasadnieniu skargi twierdzeń uznać, iż Skarżąca w istocie kwestionowała wydane 18 marca 2011 r. przez Ministra Finansów postanowienie (wskazując na jego niezgodność z art. 35 § 3 k.p.a.), to i tak brak byłoby podstaw do uwzględnienia złożonej skargi. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W ocenie Sądu żadnego z tych wymogów nie spełnia wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. postanowienie Ministra Finansów z [...] marca 2011 r. uznające zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Zgodnie bowiem z utrwalonym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie poglądem stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Ponadto postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt l OSK 306/05). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Na marginesie należy również wskazać, iż brak możliwości podważenia w trybie procesowym postanowienia wydanego w drodze czynności nadzorczej na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. jest uzasadnione tym, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, która musi być poprzedzona złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2008 r. II OSK 560/08 oraz powołane tam wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., IV SA 1866/00, ONSA 2002 r. z. 4, p. 144, z dnia 24 maja 2001 r. IV SA 572/99, ONSA 2002 z. 3 p. 116). Przekładając powyższe uwagi na realia niniejszej sprawy wyjaśnić należało, iż Skarżąca kwestionując wyrażone w postanowieniu z [...]marca 2011 r. stanowisko organu wyższego stopnia (Ministra Finansów) miała prawo złożenia skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w zakresie rozpoznania zażalenia w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.