III SAB/Wa 21/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. i I. M. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić A. M. i I. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia 30 marca 2010r. A. M. i I. M. (dalej zwani "Skarżącymi") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów polegającą na nie rozpatrzeniu zażalenia. Z treści uzasadnienia oraz akt sprawy wynika, iż Skarżący pismem z dnia 30 kwietnia 2008r. wnieśli skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., który na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. prowadził egzekucję do majątku Skarżących. Zawiadomieniem z dnia 15 kwietnia 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. dokonał zajęcia wierzytelności Skarżących ze świadczenia rentowego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. Pismem z dnia 30 kwietnia 2008r. Skarżący wnieśli do Dyrektora Izby Skarbowej w L. skargę na ww. czynność egzekucyjną. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. oddalił skargę w całości uznając, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności Skarżących zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – dalej "upea". Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika – dor. pod. I. K. wnieśli zażalenie z dnia 22 lipca 2008r. Pismem z dnia 4 września 2008r. Minister Finansów wezwał pełnomocnika Skarżących do usunięcia braku formalnego wniesionego zażalenia poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżących w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Finansów. Pismem z dnia 4 listopada 2008r. Minister Finansów pozostawił bez rozpatrzenia wniesione zażalenie z uwagi na fakt, iż nadesłane przez pełnomocnika pełnomocnictwa było takim samym pełnomocnictwem, które znajdowało się w aktach sprawy, tj. nie obejmowało uprawnienia do reprezentowania Skarżących w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Finansów. Pismem z dnia 25 listopada 2008r. Skarżący wezwali Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 30 marca 2010r. Skarżący zarzucili naruszenie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej "K.p.a." W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia przewidzianego w art. 52 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 52 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). Stosownie do art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2). Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w uchwale Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, przepis art. 53 § 2 ppsa wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwania. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. Skarżący pismem z dnia 25 listopada 2008r. wezwali Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie zostało doręczone do organu w dniu 1 grudnia 2008r. (k. – 22 akt administracyjnych). W terminie sześćdziesięciu dni od daty doręczenia wezwania, Minister Finansów nie udzielił Skarżącym odpowiedzi na powyższe wezwanie. Zgodnie więc z art. 53 § 2 ppsa termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 1 lutego 2009r. Natomiast jak już wyżej wyjaśniono Skarżący wystąpili ze skargą dopiero w dniu 30 marca 2010r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.