III SAB/Wa 21/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic- Chojnacka (sprawozdawca), asesor WSA Piotr Dębkowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie bezczynności w zakresie rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wniosku skarżącego z dnia [...].10.2017r. o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich 1. umarza postępowanie, 2. stwierdza, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądzić od Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na rzecz K. K. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. 1. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. K. (dalej jako "Skarżący", "Podatnik" lub "Strona") jest bezczynność w zakresie rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] ("NUS") wniosku Skarżącego z dnia 31 października 2017 r. o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich. 2. Jak wynikało z akt sprawy, na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej nr [...] z dnia 19 marca 2015 r. wobec Skarżącego została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres 01.01.2013 r. - 31.03.2013 r., 01 - 31.05.2013 r.. Przedmiotowa kontrola zakończyła się w dniu 10.07.2017 r. poprzez doręczenie protokołu kontroli drogą pocztową pełnomocnikowi szczególnemu Strony wyznaczonemu do kontroli. W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenia podatkowe Podatnika. Skarżący nie złożył korekt deklaracji podatkowych VAT-7 za kontrolowany okres. W związku z powyższym NUS na podstawie art. 165 § 1, § 2 i § 4, art. 165b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej jako: "O.p.") postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. (doręczonym w dniu 25.10.2017 r.) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za: styczeń, luty , marzec, maj 2013 r. W dniu 3 listopada 2017 r. do NUS wpłynęło pismo Strony z dnia 31 października 2017 r. zatytułowane "Wniosek o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich". Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Organ przedłużył postępowanie podatkowe do dnia 27 grudnia 2017 r. Pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. NUS na podstawie art. 121 § 2 O.p. odpowiedział na pismo Strony z dnia 31 października 2017 r. zatytułowane: "Wniosek o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich", udzielając niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. NUS przedłużył postępowanie podatkowe do dnia 29 stycznia 2018 r. Strona złożyła ponaglenie z dnia 29 grudnia 2017 r. (data wpływu do Organu 02.01.2018r.) na działanie NUS w związku z "niezałatwieniem sprawy w terminie - tj. nierozpoznanie złożonego przez mnie wniosku o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich z dnia 31 października 2017 r. (bezczynność)". NUS pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. przekazał ponaglenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie ("DIAS"). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. NUS przedłużył postępowanie podatkowe do dnia 28 lutego 2018 r. DIAS postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. uznał ponaglenie za zasadne oraz wyznaczył NUS dzień 7 marca 2018 r. jako dodatkowy termin załatwienia sprawy dotyczącej rozpatrzenia ww. wniosku. W uzasadnieniu DIAS wskazał, iż wniosek Strony z dnia 31 października 2017 r. nie został rozpatrzony przez organ podatkowy. DIAS podkreślił, iż pismo NUS z dnia 1 grudnia 2017 r., nie zawierało rozstrzygnięcia i miało charakter jedynie informacyjny. DIAS uznał także, iż Strona wnosi o rozpatrzenie wniosku w trybie art. 213 O.p. NUS postanowieniem z dnia 27 lutego 2018 r. odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za: 01, 02, 03, 05/2013 r. w związku z kontrolą podatkową przeprowadzoną na podstawie upoważnienia z dnia 19 marca 2015 r. zakończoną protokołem kontroli podatkowej doręczonym w dniu 10 lipca 2017 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. NUS przedłużył postępowanie podatkowe do dnia 28 marca 2018r. 2. W skardze z dnia 3 lutego 2018 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący zaskarżył bezczynność NUS w zakresie nierozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 31 października 2017 r. o sprostowanie postanowienia NUS datowanego na 17.10.2017 r. Podatnik wniósł o zobowiązanie organu podatkowego do wydania w określonym terminie orzeczenia (decyzji lub postanowienia} rozstrzygającego złożony wniosek o sprostowanie postanowienia NUS datowanego na [...].10.2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, iż pomimo jasno zakreślonych obowiązków, wniosek o sprostowanie nie został do chwili obecnej rozpoznany, gdyż organ podatkowy nie wydał wymaganej prawem decyzji lub postanowienia. Jednocześnie, zamiast wydać wskazane wyżej orzeczenie organ podatkowy zaadresował do Skarżącego pismo datowane na 1 grudnia 2017 r. o treści niezwiązanej z istotą ww. wniosku o sprostowanie. Podatnik wskazał, iż z uwagi na bezczynność organu podatkowego, ten został wezwany przez Skarżącego do załatwienia sprawy i rozpoznania ww. wniosku o sprostowanie złożonego przez skarżącego. Skarżący przypomniał we wskazanym ponagleniu o treści art. 139 i 141 O.p. Podatnik podkreślił, iż pomimo powyższego ponaglenia, organ pozostaje bezczynny i do chwili obecnej nie rozstrzygnięto wniosku Strony. Tym samym w ocenie Strony organ pozostaje w wielomiesięcznej zwłoce z rozpoznaniem żądania Strony. 3. W odpowiedzi na skargę NUS wniósł o jej oddalenie. NUS wskazał, że skarga na bezczynność została złożona przez Pełnomocnika Strony przed dokonaniem rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji w zakresie złożonego ponaglenia, a także przed dodatkowym terminem wyznaczonym organowi pierwszej instancji na załatwienie sprawy zgodnie z wytycznymi DIAS. Zdaniem Organu stanowisko Pełnomocnika zawarte w skardze nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w stanie faktycznym oraz aktach sprawy. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż złożona w sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność i przewlekłość organu w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku czy też woli strony. Zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny rozpoznawanej sprawy nie budził wątpliwości Sądu, zatem nie było podstaw do skierowania tej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym. 2. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela do dobrej administracji, które wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE. Z 2007 r. nr C 303 s. 1). Jednym z jego fundamentalnych elementów jest prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. 4. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu podatkowym określają przepisy art. 139 O.p. Zgodnie z art. 139 § 1 O.p. "Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej". Natomiast w myśl § 2 tego artykułu "Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie". Przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. 5. Rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd kontroluje, analizując okoliczności faktyczne sprawy, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ zrealizował swoje obowiązki, wynikające z przepisów prawa, w tym przypadku z art. 213 O.p. Przeprowadzona, według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności działania organu administracji wykazała, że w sprawie doszło do bezczynności organu, która jednakże nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami, NUS winien był sprawę załatwić niezwłocznie, gdyż wydanie postanowienia w przedmiocie żądanym przez Stronę nie wymagało gromadzenia dowodów. Nie była to również sprawa szczególnie skomplikowana. W ocenie Sądu graniczną datą rozpoznania wniosku Strony był 3 grudnia 2017 r. (tj. miesiąc od wpływu wniosku). Natomiast NUS dopiero postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] października 2017 r. Uznać zatem należy, iż NUS był w przedmiotowym postępowaniu w bezczynności. 6. Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a., uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania określonej czynności w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SAB 37/00). 7. W niniejszej sprawie organ, już po wniesieniu skargi na wydał rozstrzygnięcie, wydał postanowienie w żądanym przez Stronę przedmiocie. Oznacza to, że brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i orzekania o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. W konsekwencji, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie. Jak wskazał bowiem NSA w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08 (CBOSA): "Jednocześnie w literaturze przedmiotu przyjmuje się pogląd, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Nie budzi w zasadzie kontrowersji stanowisko, że w szczególności, sprawa sądowoadministracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli - por. np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 403; B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, Zakamycze 2005, s. 376, czy T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 495. Jeżeli stanowisko to nie budzi zastrzeżeń w odniesieniu do postępowań ze skargi na określone działanie (akt lub czynność) organu administracji, to nie ma żadnego powodu, ażeby nie miało ono zastosowania również w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na bezczynność. I już to - zdaniem Sądu - jest wystarczającym powodem, dla którego należy umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność, organ wyda żądany akt lub dokona wnioskowanej czynności". Należało jednakże wziąć pod uwagę pełną treść art. 149 P.p.s.a. Wykładnia i zastosowanie art. 149 P.p.s.a wymaga uwzględnienia celu zmian, jakie zostały dokonane ustawami: z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) oraz z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.). Celem tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa, co pozostaje w ścisłym związku z Konwencją o ochronie praw człowiek i podstawowych wolności oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłemu prowadzeniu postępowań administracyjnych i rekompensowania szkód wynikających z tego tytułu. Prawidłowa wykładnia art. 149 P.p.s.a. nie może zostać przeprowadzona w oderwaniu od celów tych zmian ( tak NSA w postanowieniu z dnia 26.07.2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 – cbois). Należy podnieść więc, że dokonanie czynności, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., sąd - uwzględniając skargę - jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. w przypadku uwzględnienie skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odmienna wykładnia art. 149 P.p.s.a. prowadziłaby do pozbawienia strony możliwości dochodzenia odszkodowania, o którym mowa w art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego (dalej kc) za szkodę, której źródłem jest niewydanie orzeczenia lub decyzji, a także wypaczałaby sens wprowadzonych zmian w przepisach P.p.s.a. oraz O.p. W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 P.p.s.a., jeżeli nie ma podstaw do odrzucenia albo oddalenia skargi, bądź umorzenia postępowania sądowego. Przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu lub podjęcia określonej czynności w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 P.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 417¹ § 3 kc, wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. 8. Wskazać należy, iż rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania, za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, opubl. CBOSA). Jak wskazano już powyżej, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania postanowienia w przedmiocie żądanym przez Stronę, wobec wydania takiego postanowienia przez NUS w dniu [...] lutego 2018 r. W niniejszej sprawie, sąd działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). W okolicznościach niniejszej sprawy NUS nie pozostawał bierny, pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. NUS na podstawie art. 121 § 2 O.p. odpowiedział na pismo Strony z dnia 31 października 2017 r. zatytułowane: "Wniosek o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich", udzielając niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Pismo to nie miało prawidłowej formy postanowienia, niemniej Organ był przekonany, iż "załatwił" tym samym sprawę w terminie. Po wniesieniu ponaglenia przez Podatnika, NUS przekazał je bezzwłocznie do DIAS. Po otrzymaniu przez NUS postanowienia DIAS z dnia [...] lutego 2018 r., w którym DIAS uznał ponaglenie za zasadne oraz wyznaczył NUS dzień 7 marca 2018 r. jako dodatkowy termin załatwienia sprawy dotyczącej rozpatrzenia ww. wniosku, NUS w dniu [...] lutego 2018 r. wydał stosowne postanowienie. Tym samym NUS "zmieścił się" w terminie wskazanym przez DIAS. 9. Wobec stwierdzenia, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd odstąpił od rozważań dotyczących wymierzenia z urzędu grzywny bądź przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, a wniosków w tym przedmiocie nie zawarto w skardze. 10. Na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego (597 zł) wysokości obejmującej wpis w wysokości 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265)).