III SAB/Wa 22/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia 24 czerwca 2009 r. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności tytułu wykonawczego p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz A. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem z 8 kwietnia 2010 r. A. L. (dalej: "Skarżąca") wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności tytułu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż [...] kwietnia 2010 r. wydał decyzję w następstwie rozpoznania odwołania Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" definiuje § 2 ww. artykułu, stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu wykładnia językowa art. 52 § powołanej ustawy procesowej nie jest wystarczająca do odczytania rzeczywistych intencji ustawodawcy. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nie odnosi się on jedynie do aktów (w znaczeniu pozytywnym, a więc wydawanych przez uprawnione organy), ale również do bezczynności – jako aktu zaniechania podjęcia działań nakazanych prawem. W przypadku bezczynności ministra czy samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 k.p.a. czy art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ w stosunku do tych organów nie ma organu wyższego stopnia. Stosując zatem zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwo postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie (vide postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 934/10). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej stwierdzić należy, iż złożenie przez Skarżącą skargi nie było poprzedzone wezwaniem Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.