III SAB/Wa 27/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska- Krupa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. spółka cywilna E. T., K. C. z siedzibą w W. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2008 r. postanawia umorzyć postępowanie sądowe; E. spółka cywilna E. T., K. C. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") złożyła 29 sierpnia 2010r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS) w sprawie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług (dalej: "VAT") za marzec i kwiecień 2008r. Wniosła o zobowiązanie NUS do wydania decyzji kończącej postępowanie wszczęte postanowieniem z [...] września 2008r. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w związku z nieuzasadnionym przedłużaniem postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia VAT za marzec i kwiecień 2008r. wniosła 29 kwietnia 2010r. do Dyrektora Izby Skarbowej w W. ponaglenie w trybie art. 141 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: "O.p."). Zaznaczyła, iż mimo upływu 22 miesięcy od daty wszczęcia postępowania NUS nie wydał decyzji kończącej ww. postępowanie. NUS pismem z 1 października 2010r. wniósł o uznanie skargi za bezzasadną. Zaznaczył, iż decyzją z [...] września 2010r., wydaną w następstwie ww. postanowienia z [...] września 2008r. o wszczęciu postępowania podatkowego umorzył postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia VAT za marzec 2008r., jako bezprzedmiotowe oraz określił VAT z tytułu faktur wystawionych w kwietniu 2008r. w wysokości 1.120.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawie, w której organ powinien wydać decyzję administracyjną, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej. Działanie Sądu przy skardze na bezczynność polega, więc na zobligowaniu organu do wydania aktu lub dokonania czynności. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn. Określenie "stało się" użyte w tym przepisie oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły po wniesieniu skargi na bezczynność. Zgodnie z poglądami wyrażanymi w judykaturze i piśmiennictwie bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. B. Dauter w Komentarzu do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze, 2005, s. 377, t. 12 do art. 161 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia, gdyż po wniesieniu skargi zaszły okoliczności, uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. Z dokumentów załączonych do akt sądowych wynika, że skargę na bezczynność NUS Skarżąca złożyła przed wydaniem przez NUS decyzji z [...] września 2010r., w której umorzono postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia VAT za marzec 2008r. oraz określono VAT za kwiecień 2008r. w wysokości 1.120.000 zł. Decyzję ww. doręczono Skarżącej 19 października 2010r. W związku z tym wydanie przez Sąd orzeczenia obligującego organ podatkowy do rozstrzygnięcia sprawy stało się zbędne. NUS, któremu w skardze zarzucono bezczynność podjął działania i wydał decyzję. Postępowanie sądowe, choć w chwili wniesienia skargi mogło się toczyć, obecnie stało się bezprzedmiotowe. Wyjaśnić ponadto należy, że wynik sprawy przed organem - wydanie decyzji pozytywnej czy negatywnej - pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Samo wydania decyzji sprawia, że bezczynność organu ustaje. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., że zasadne jest wydanie orzeczenia zawartego w sentencji.