III SAB/Wa 28/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżąca") wniosła w niniejszej sprawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia 21 lipca 2017 r. organ wskazał, że Skarżąca nie złożyła ponaglenia do Dyrektora Izby Skarbowej w W. stosownie do art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej w skrócie: "O.p.") i wniósł o odrzucenie skargi. Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. wezwano Skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), czy przed wniesieniem skargi z dnia 29 maja 2017 r. Skarżąca złożyła ponaglenie w trybie art. 141 § 1 pkt 1 O.p. Wskazano przy tym, że w przypadku złożenia takiego środka należy w powyższym terminie nadesłać jego egzemplarz. W piśmie z dnia 6 września 2017 r. Skarżąca poinformowała, że w niniejszej sprawie ponaglenie nie zostało wniesione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, jako że Skarżąca przed jej wniesieniem nie skorzystała z obligatoryjnego administracyjnego środka zaskarżenia, jakim w analizowanej kategorii spraw jest ponaglenie. Stosownie do art. 52 § 1 skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Co prawda art. 52 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., a więc w czasie wnoszenia skargi w tej sprawie, expressis verbis nie wymieniał "ponaglenia" wśród katalogu środków zaskarżenia, jednak z uwagi na egzemplifikacyjne ich wyliczenie, w orzecznictwie zasadnie przyjmowano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu podatkowego musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p. (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2013 r., II FSK 861/13, Lex nr 1326672; postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2733/12" Lex nr 1240428). W przeciwnym razie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zawarte bowiem w art. 52 § 2 p.p.s.a. (w obecnym i poprzednim stanie prawnym) wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, Państwo i Prawo 2004, z. 3, s. 65). Zwrot "taki jak", użyty w art. 52 § 2, po którym następuje wyliczenie środków zaskarżenia, powinien być bowiem uznany za synonim określenia "w szczególności". Co więcej przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 O.p. nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość lub bezczynność organu. Wniesienie takiej skargi w postępowaniu podatkowym uzależnione jest bowiem od rozpatrzenia wspomnianego ponaglenia (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2006 r., I FSK 588/05, Lex nr 1574062). Na gruncie tej sprawy należy zaakcentować, że z jej akt nie wynika, aby Skarżąca wniosła ponaglenie, o którym mowa w art. 141 o.p., a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. było obligatoryjne. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócić Skarżącej uiszczony wpis w wysokości 100 zł.