III SAB/Wa 29/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Ministra Finansów w sprawie rozpatrzenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę W skardze z dnia 12 sierpnia 2006 r. Skarżący T. W. zarzucił Ministrowi Finansów bezczynność, argumentując iż pismem z dnia 12 lipca 2006 r. wezwał go do sprawdzenia w trybie nadzoru procedury ponagleń w sprawie wydania decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za 1999 r. Do skargi Skarżący dołączył m. in. wspomniane wyżej pismo z dnia 12 lipca 2006 r. oraz dwa ponaglenia opatrzone datami 5 i 12 czerwca 2006 r. skierowane odpowiednio do Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz Ministra Finansów. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wezwanie Skarżącego z dnia 12 lipca 2006 r. potraktował jako uzupełnienie ponaglenia z dnia 12 czerwca 2006 r. i postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. uznał je za bezprzedmiotowe. Organ przyznał wprawdzie iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchybił terminowi udzielając w dniu 4 sierpnia 2006 r. odpowiedzi na skierowane do niego ponaglenie z dnia 5 czerwca 2006 r., niemniej z tego właśnie względu w chwili wydania postanowienia o którym mowa wyżej ponaglenie stało się bezprzedmiotowe. Na marginesie Minister Finansów zauważył, że ponaglenie Skarżącego z dnia 12 czerwca 2006 r. otrzymał dopiero w dniu 8 sierpnia 2006 r., stąd też nie mógł udzielić na nie odpowiedzi do dnia 12 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania, złożonego w dniu 12 czerwca 2006 r. (uzupełnionego pismem z dnia 12 lipca 2006 r.) ponaglenia na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W., polegającą na niezałatwieniu ponaglenia z dnia 5 czerwca 2006 r. Tymczasem zgodnie z art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej: ord. pod.) Minister Finansów jest organem właściwym do rozpatrzenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140. W pojęciu załatwienie sprawy (bądź niezałatwienie) nie mieści się rozpoznanie ponaglenia, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 1996 r., sygn. akt III SAB 24/95, Monitor Podatkowy 1996/9 str. 286). Ponaglenie jest specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym. W każdym przypadku, gdy organ uznaje je za uzasadnione, obowiązany jest wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz jednocześnie zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Rozstrzygnięcie organu następuje w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Nie należy ono również do kategorii postanowień kończących postępowanie w sprawie lub też rozstrzygających sprawę co do istoty. Nie jest to także inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż pismo Skarżącego z dnia 12 czerwca 2006 r. (uzupełnione pismem z dnia 12 lipca 2006 r.) adresowane do Ministra Finansów i nazwane ponagleniem mogło być zakwalifikowane wyłącznie jako skarga wymieniona w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Jak się podkreśla w literaturze (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 829) skarga jest prawnym środkiem obrony i ochrony interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skarga jest równocześnie odformalizowanym środkiem społecznej kontroli działania administracji publicznej podejmowanej w interesie jednostkowym lub publicznym. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego i to zarówno w przypadku niezałatwienia sprawy zgodnie z oczekiwaniem skarżącego, jak i w przypadku nieudzielenia mu odpowiedzi, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie wskazanym w ustawie, a ta część aktywności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99; ONSA 2001/1/27, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt IV SA 1992/03, niepubl.). Z tych przyczyn skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.