III SAB/Wa 3/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie rozpoznania skargi strony postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić B. M. wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. B. M. pismem z dnia 18 stycznia 2007 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia ... listopada 2006 r. na czynności Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Wskazała, że skarga ta dotyczyła prowadzenia kontroli z naruszeniem przepisów o właściwości i narażenia Skarbu Państwa na bezzasadne wydatki, a podstawą jej złożenia były przepisy art. 221, 225 oraz 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) - dalej powołanej jako "Kpa" zw. z art. 63 Konstytucji RP W odpowiedzi na skargę skierowaną do WSA w Warszawie Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, że dotyczy ona sprawy podlegającej załatwieniu na podstawie przepisów Działu VIII Kpa, wobec czego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wskazał również, że skarga wniesiona w piśmie z dnia 13 listopada 2006 r. została rozpoznana przez organ właściwy - Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, który udzielił skarżącej odpowiedzi pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie zauważyć należy, że wbrew temu co wskazuje skarżąca organem administracji, który był właściwy do załatwienia wniesionego przez nią pisma z dnia 13 listopada 2006 r. był Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej - jako organ wyższego stopnia w stosunku do dyrektorów urzędów kontroli skarbowej. Wprawdzie z pisma z dnia 15 grudnia 2006 r. nie wynikało wprost, że organ ten rozpoznał ww. skargę, bowiem pismo to podpisał zastępca Dyrektora Departamentu Kontroli Skarbowej [...] Ministerstwa Finansów, ale już w odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że osoba ta posiadała upoważnienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej do załatwiania spraw ze skarg i wniosków składanych w trybie przepisów Kpa. Wobec powyższego Sąd uznał, że wniesiona skarga dotyczy w istocie bezczynności Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, a nie Ministra Finansów, a skarżąca wskazując, że skarży bezczynność tego organu zasugerowała się jedynie wskazaniem w treści pisma z dnia 15 grudnia 2006 r. Ministerstwa Finansów. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast art. 3 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Stosownie do art. 2 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Postanowienia art. 3 P.p.s.a. wyznaczają przedmiotowy zakres postępowania sądowoadministracyjnego. Kluczowe znaczenie ma ustalenie przesłanek dopuszczalności drogi tego postępowania. Artykuł 3 P.p.s.a. zawiera wyliczenie spraw, w których dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest bezczynność organu w odpowiedzi na skargę strony. Artykuł 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wskazuje, iż przedmiotem sądowej kontroli może stać się bezczynność organów, jednakże wyłącznie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Wobec tak zakreślonej właściwości sądu administracyjnego należało przede wszystkim zbadać czy sposób załatwienia przez organ pisma z dnia 13 listopada 2006 r. stanowiącego skargę złożoną w trybie Działu VIII Kpa mógł doprowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności, które mieściłyby się w katalogu wskazanym w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., a w efekcie mogły stać się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tylko w takim przypadku bezczynność organu w przedmiocie załatwienia sprawy i wydania stosowanego aktu lub podjęcia czynności mogłaby zostać przez B. M. zaskarżona na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 8 P.p.s.a. Odnosząc się do powyższego zagadnienia Sąd w całości podziela utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2005 r. I SA/Rz 117/05 LEX nr 165846, postanowienie NSA z 14 września 2004 r. OSK 642/04 LEX nr 160611), że sprawa dotycząca rozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego wynikającą z art. 3 ust. 2 pkt 1-4 P.p.s.a i analogicznym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W efekcie należy podzielić również pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 21 listopada 2000 r. (III SAB 108/99, LEX nr 48017), że skoro w postępowaniu dotyczącym skargi na podstawie art. 227 Kpa nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej to konsekwencją tego jest, iż w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność do sądu (podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97 LEX nr 29038 oraz z 23 lipca 2001 r. II SAB 213/00 LEX nr 54555). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jednocześnie wobec orzeczenia o odrzuceniu skargi należało zwrócić skarżącej na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uiszczony wpis w kwocie 100 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 i art. 223 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.