III SAB/Wa 32/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz nr [...] w sprawie ze skargi K. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Skarżący – K. K., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżący ponadto pismem z dnia 4 lipca 2014r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2014 r. określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. i 2012r. W uzasadnieniu zaznaczył, że powyższe decyzje niezależnie od wadliwości ich wydania, nie są możliwe do wykonania bez narażenia go na wyrządzenie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków całkowitej upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, ze instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ponad wszystko zwrócić jednak należy baczną uwagę, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi, uznanymi za wiążące w orzecznictwie sądowym i administracyjnym, wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna była być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 20 listopada 1997r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). Innymi słowy mówiąc: rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy, niż ta, w której wniesiono skargę. Badając tożsamość sprawy należy więc ustalić, czy istnieje tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków oraz tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 września 2008r., sygn. akt I SA/Wr 205/08, Lex nr 494552). Wskazać ponadto należy, że w sprawach skarg na bezczynność sąd rozstrzyga jedynie o tym, czy organ pozostawał w bezczynności, nie badając prawidłowości aktów wydanych w tym postępowaniu. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, że Sąd może orzec merytorycznie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności jedynie w sprawie, w której kwestionowane jest konkretne działanie organu rozstrzygające o prawach i obowiązkach materialnych lub procesowych strony, które przybrało formę: decyzji, postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-2 P.p.s.a.) lub innych aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 - 7 P.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga obejmuje bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych i jak wskazał pełnomocnik Skarżącego w skardze "dotyczy zeznania podatkowego Skarżącego na druku PIT-28 za rok 2010 i dotyczy okresu od stycznia 2011 roku do czerwca 2013 roku, tj. okresu dwa i pół roku." Jak wynika z treści skargi w styczniu 2011r. Skarżący złożył zeznanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r., a organ podatkowy w czerwcu 2013r. wezwaniem z 14 czerwca 2013r. poinformował go o przekroczeniu w roku 2010 obowiązującego limitu (150.000 euro) uprawniającego do opodatkowania uzyskanych przychodów zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Natomiast rozważany wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu odnosi się do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz nr [...], wydanych wobec Skarżącego w wyniku wszczętej kontroli podatkowej w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011-2012. Wobec powyższego wskazać należy, że tylko w przypadkach zaskarżenia działania organu administracji, a nie bezczynności można mówić o istnieniu przedmiotu zaskarżenia w postaci aktu lub czynności, a w konsekwencji - o istnieniu przedmiotu rozstrzygnięcia w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy uznać należy, że wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji wykracza poza granice danej sprawy (odnoszącej się tylko do zaskarżonej przez Skarżącego bezczynności organu) i z tego powodu orzekanie w tym przedmiocie leży poza zakresem kompetencji sądu. W takiej bowiem sprawie nie istnieje rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.