III SAB/Wa 33/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. SA z/s w Z. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie nie rozpatrzenia w terminie odwołania strony od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 nr [...] p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe 1.Minister Finansów decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. nr[...]. 2. Pismem z dnia 17 grudnia 2007 r. T. S.A. z siedzibą w Z. (dalej powoływana jako Spółka lub Skarżąca) złożyło odwołanie od powyższej decyzji Ministra Finansów. 3. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2008 roku wydanym na podstawie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów zawiadomił Skarżącą, że jej odwołanie z dnia 17 grudnia 2007 r. zostanie rozpatrzone w terminie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroków z dnia 28 grudnia 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. uchylających m.in. decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia, rozstrzygnięcia zapadłe przed sądem administracyjnym mają również wpływ na niniejszą sprawę prowadzoną przed Ministrem Finansów. 4. Pismem z dnia 9 września 2008 r. Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie załatwieniu sprawy w terminie i wezwała go do niezwłocznego rozstrzygnięcia odwołania. 5. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia [...] lutego 2008 roku. 6. Wobec powyższego Strona w dniu 29 października wywiodła skargę na bezczynność Ministra Finansów wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia odwołania z dnia [...] grudnia 2007 r. wniesionego na decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. W ocenie strony Skarżącej fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Ministra Finansów z dnia[...] czerwca 2002 r. nie ma jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. 7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. 8. W toku rozprawy w 11 maja 2009 roku, Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi oraz wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2009 roku rozpoznane zostało odwołanie Skarżącej z dnia [...] grudnia 2007 r od decyzji Ministra Finansów z dnia z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. Sąd rozpoznający sprawę postanowił w trybie art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153 poz. 1270 ze zmianami, dalej zwanej p.p.s.a.) zobowiązać Ministra Finansów do przedłożenia w terminie 21 dni powyższej decyzji wraz z dowodem jej doręczenia stronie Skarżącej. W dniu 21 maja 2009 roku do Sądu wpłynęło pismo Ministra Finansów do którego dołączono poświadczoną za zgodność kopię decyzji Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 roku nr [...] wraz z dowodem doręczenia powyższej decyzji pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 11 maja 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 9. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przepis § 2 powołanego art. stanowi, że kontrola, ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt. 8 w zw. z pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynności organów. 10. W celu zdefiniowania bezczynności organu podatkowego koniecznym jest odwołanie się do art. 139 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawach wymagających przeprowadzenia postępowania dowodowego, załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu jednego miesiąca a w przypadku spraw szczególnie skomplikowanych - dwóch miesięcy, załatwienie zaś sprawy w postępowaniu odwoławczym winno nastąpić w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania odwołania przez ten organ. Bezczynnością zatem jest sytuacja, w której organ nie rozstrzyga sprawy odpowiednim aktem i tym samym przekracza wskazane wyżej terminy. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się również, że organ pozostaje w bezczynności, jeśli nie podejmuje działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Bez wątpienia jednak stan bezczynności organu kończy się z chwilą załatwienia sprawy przez organ - wydania aktu administracyjnego. 11. Z treści art. 149 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że sąd administracyjny orzeka w przedmiocie bezczynności organu, jeżeli stan ten trwa w momencie orzekania. Oczywistym jest zatem, że skoro istotą żądania skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie go przez sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, to w sytuacji, gdy do tego załatwienia już doszło, wyłączona zostaje możliwość uwzględnienia skargi, nawet gdyby organ faktycznie pozostawał w zwłoce. Odpada zatem podstawa do rozpoznania sprawy merytorycznie a całość postępowania staje się bezprzedmiotowa. Takie też stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2000 r I SAB 201/99. Przesłanki umorzenia postępowania sądowo-administracyjnego reguluje art. 161 p.p.s.a. W myśl § 1 pkt 3 tego artykułu, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe, przy czym zgodnie ze stanowiskiem doktryny bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 377 ) 12. Odnosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w dniu [...] maja 2009 roku Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] grudnia 2007 roku wniesionego przez Skarżącą od decyzji z dnia [...] listopada 2007 roku nr [...]wydał decyzję o utrzymaniu w mocy powyższej.. Decyzja organu drugiej instancji wydana została przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd. 13. W tym stanie rzeczy, wobec zaistnienia okoliczności wskazanej w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.