III SAB/Wa 34/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie – bezczynności organu w sprawie wydania zarządzenia tymczasowego dotyczącego zaniechania w całości poboru podatku przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego postanawia -odrzucić skargę- Skarżący W. J. pismem z dnia 14 października 2008 r. skierowanym do Ministra Finansów wniósł o wydanie na podstawie art. 7 k.p.a., art. 22 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 730 § 1 k.p.c. zarządzenia tymczasowego dotyczącego zaniechania w całości poboru podatku przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego do czasu zakończenia postępowania przez Sąd Rejonowy W. sygn. akt [...]. W piśmie z dnia 25 października 2008 r. kierowanym do Ministra Finansów Skarżący wniósł o wskazanie organu, który będzie właściwy do rozpatrzenia podania z dnia 14 października 2008 r. W piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. Minister Finansów wyjaśnił Skarżącemu, iż w celu uzyskania ulgi w postaci zwolnienia płatnika – Wojskowego Biura Emerytalnego – z obowiązku pobrania podatku winien wystąpić z odpowiednim wnioskiem do organu podatkowego I instancji tj. naczelnika urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania. Minister Finansów wskazał, iż w obowiązującym stanie prawnym nie posiada uprawnień do rozpatrzenia wniosku Skarżącego. Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o wydanie orzeczenia w sprawie zaniechania wydania decyzji prawem przewidzianej przez Ministra Finansów dotyczącej wydania zarządzenia tymczasowego ograniczającego pobór podatku przez płatnika do czasu zakończenia postępowania przez Sąd Rejonowy W.sygn. akt [...] Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przedstawiając przebieg postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola ta polega na ocenie zgodności wydanej decyzji, postanowienia lub innego aktu z przepisami prawa na podstawie, których zostały wydane, nie zaś na ustaleniu prawa i obowiązków za organ administracyjny. Skarga W. J. nie mogła być przyjęta do rozpoznania ponieważ nie była skargą na decyzję, postanowienie lub inny akt wskazany wyżej. Pismo Ministra Finansów było jedynie informacją co do właściwości organów i sposobu uzyskania interpretacji podatkowych. Należało zatem uznać, iż wniesiona skarga na bezczynność Ministra Finansów w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne, albowiem nie znajduje oparcia w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do wydania decyzji, postanowienia czy innego aktu administracyjnego, działając w miejsce organu administracyjnego wobec czego nie mógł rozpoznać wniosku Skarżącego o wydanie zarządzenia tymczasowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd orzekła jak w sentencji postanowienia.