III SAB/Wa 34/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.L. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 21 marca 2011 r., Skarżąca – Z. L. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o unieważnienie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej "k.p.a.", , postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 26 maja 2011 r. wyjaśnił Skarżącej, że czynności materialno-techniczne oraz czynności podejmowane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie mogą podlegać stwierdzeniu nieważności. Pismem z dnia 28 czerwca 2011 r. Skarżąca wniosła Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. niewydanie w piśmie z dnia 26 maja 2011 r. decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Zgodnie z brzmieniem art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wskazać należy, iż postępowanie w zakresie bezczynności organu w załatwianiu sprawy administracyjnej reguluje art. 37 k.p.a. Brzmienie art. 37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko takie jest ugruntowane także w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99 NSA w Warszawie (publ. w ONSA 2002/3/116) stwierdził, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może dopiero wówczas wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy administracyjnej oraz odpowiedzi na skargę, Skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, przysługujących jej w toku postępowania administracyjnego z mocy art. 37 k.p.a., przed wniesieniem skargi do Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.