III SAB/Wa 37/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie niewydania decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego i umorzeniu należności podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych postanawia umorzyć postępowanie sądowe Wnioskiem z dnia 13 listopada 2002 r. I. Sp. z o.o., dalej powoływana jako "Skarżąca", wystąpiła o restrukturyzacje zaległości podatkowych za rok 2000 i 2002 w łącznej kwocie 5.144.289,50 zł. We wniosku z dnia 11 sierpnia 2009 r. zatytułowanym "ponaglenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" Skarżąca wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego W. do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne wydanie decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Pismem z dnia 7 września 2009 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego W., skargę na bezczynność organu w zakresie niewydania decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego i umorzeniu należności podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. W dniu [...] września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne. Powyższą decyzję doręczono Skarżącej w dniu 21 września 2009 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 7 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wniósł o odrzucenie skargi lub umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Postępowanie sądowe należało umorzyć albowiem stało się ono bezprzedmiotowe. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając za zasadną skargę na bezczynność organu, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności. Sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie może natomiast nakazać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. A contrario, czyli wnioskując z przeciwieństwa, z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi, nawet wówczas gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2000r. I SAB 201/99). W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podzielił stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (Orzecznictwo NSA i wsa nr 4 (31)-2009, poz. 63), że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że w dniu 18 sierpnia 2009 r. wpłynął do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wniosek Skarżącej, wzywający organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne wydanie decyzji o zakończeniu postępowania restrukturazycyjnego. W dniu [...] września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne. Powyższą decyzję doręczno Skarżącej w dniu 21 września 2009 r. Taki stan rzeczy spowodował, iż w dniu rozpatrywania skargi na bezczynność organu postępowanie było bezprzedmiotowe i w konsekwencji tego należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.