III SAB/Wa 38/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie akt sprawy postanawia: odrzucić skargę. R.J. (dalej: "Skarżący", "Strona") pismem z 15 maja 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "NUS") w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie akt sprawy. W odpowiedzi na skargę NUS wniósł m.in. o odrzucenie skargi, albowiem Skarżący nie wniósł ponaglenia. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z 3 lipca 2024 r. wezwano organ do wskazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, informacji, czy w przedmiotowej sprawie złożono do NUS ponaglenie. Pismem z 18 lipca 2024 r. NUS poinformował, że przed wniesieniem skargi, Skarżący nie składał do organu żadnego ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi jest poprzedzone każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a."). W świetle art. 52 § 1 P.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jest uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Jak stanowi art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: "O.p."), na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Zatem prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wskazuje na to w szczególności użyty w art. 53 § 2b P.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" – co należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ze skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy przekazanych przez NUS nie wynika, aby złożenie skargi w tej sprawie było poprzedzone ponagleniem, a które według art. 52 § 2 P.p.s.a. jest obligatoryjne. Wobec niewniesienia ponaglenia nie zostały w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.