III SAB/Wa 39/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B., W. Z. i K. K. na Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie – bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy P. postanawia -odrzucić skargę- Pismem z dnia 14 grudnia 2005 r. Skarżący – G. B., W. Z. i K. K. złożyli wniosek o "udzielenie pomocy w odzyskaniu nadpłaconych podatków od nieruchomości położonej w P. i funduszu miejskiego-gminnego oraz z tytułu składek członkowskich z gruntów należących do Spółki W. w G. a wpłacanych do Urzędu Gminy w P. za lata 1975-1990. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w P. o powierzchni 0,48 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów nr. działek [...], [...], [...] i funduszu gminnego za lata 1975-1990. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. odmówił uchylenia decyzji podatkowych za lata 1975-1990 w całości z uwagi na nie stwierdzenie przesłanek z art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). W wyniku złożonego przez Skarżących odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. uchyliło decyzję organu [...] instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. Następnie po złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. uchyliło swoją decyzję z dnia [...] maja 2006 r. i decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lutego 2006 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ [...] instancji. W wyniku powyższego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. odmówił uchylenia decyzji podatkowych w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w P. o powierzchni 0,48 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów nr działek [...], [...], [...] i funduszu gminnego za lata 1975- 1990, z uwagi na niestwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji Skarżący nie złożyli odwołania. Pismem z dnia 30 kwietnia 2009 r. Skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania w zakresie zwrotu podatku od nieruchomości, funduszu miejsko-gminnego, składek członkowskich Związku Spółek W. wpłacanych na rzecz urzędu w P. za nieruchomość nr [...] położoną w P. wywłaszczoną Zarządzeniem nr [...] Naczelnika Powiatu w G. z dnia [...] października 1974 r. Z uwagi na brak uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania mimo wezwania organu, postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie. Przy piśmie z dnia 5 listopada 2009 r. Burmistrz przekazał przedmiotowe zażalenie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona bez wyczerpania wszystkich środków zaskarżenia. Przede wszystkim Sąd zauważa, iż obecnie toczy się postępowanie z wniosku z dnia 30 kwietnia 2009 r. o wznowienie postępowania w zakresie zwrotu podatku od nieruchomości, funduszu miejsko-gminnego, składek członkowskich Związku Spółek W. wpłacanych na rzecz urzędu w P. za nieruchomość nr [...] położoną w P. wywłaszczoną Zarządzeniem nr [...] Naczelnika Powiatu w G. z dnia [...] października 1974 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w przedmiotowej sprawie Skarżący nie wnieśli ponaglenia w trybie art. 141 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) zwaną dalej O.p. na niezałatwienie przez Burmistrza Miasta i Gminy P. sprawy wszczętej wspomnianym wnioskiem Skarżących z dnia 30 kwietnia 2009 r., a tym samym nie wykorzystali przysługującego im środka prawnego przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 cyt. przepisu). Zatem stosownie do postanowień art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym można wnieść dopiero po załatwieniu przez właściwy organ ponaglenia przewidzianego przez art. 141 § 1 O.p. Zatem dopóki organ ten się nie wypowie nie można zasadnie stwierdzić, że wyczerpane zostały wszystkie przysługujące Skarżącym prawem przewidziane środki zaskarżenia. Skoro zatem ponaglenie nie zostało złożone, skarga jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 53 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.