III SAB/Wa 39/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. P. na przewlekłość Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w przedmiocie postępowania kontrolnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz C. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. C. P. (dalej Skarżący) - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w przedmiocie postępowania kontrolnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych Pismem z dnia 18 stycznia 2012 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o cofnięciu w/w skargi w związku z zakończeniem postępowania przez organ podatkowy. Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. poinformował, iż postępowanie kontrolne prowadzone wobec Skarżącego zostało zakończone decyzją wydaną w dniu [...] stycznia 2012 r., którą przesłano na adres pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek Skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek pełnomocnika Skarżącego o cofnięciu skarg nie stwierdził, aby wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a. Dlatego też, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.