III SAB/Wa 39/12

III SAB/Wa 39/12 P O S T A N O W I E N I E Dnia 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. W. na przewlekłość Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005, 2006 i 2007 roku postanawia odrzucić skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z [...] listopada 2011r. określił W. W. (dalej zwany: "Skarżącym") w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2005, 2006 i 2007 roku. Skarżący pismem z 16 grudnia 2011r, wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Skarżący pismem z 20 września 2012r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie rozpatrzenia ww. odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] października 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za styczeń i luty 2007 r. oraz orzekł co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, iż zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym lub przewlekłość tego postępowania uzależnione jest od załatwienia (rozpatrzenia) ponaglenia przez właściwy organ. Oznacza to, że samo wniesienie do właściwego organu ponaglenia w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność organu czy przewlekłość postępowania. Skoro Skarżący nie poprzedziła przedmiotowej skargi ponagleniem o jakim mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej, skargę należy uznać za niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przewiduje możliwość wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i nie jest wyliczeniem wyczerpującym. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot "taki jak". Oznacza to, że jeżeli w określonym przypadku przepis prawa przewiduje innego rodzaju środek zaskarżenia, który nie został wymieniony w tym przepisie, skargę można wnieść po uprzednim wykorzystaniu tegoż środka zaskarżenia. Środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., aczkolwiek nie wskazanym w tym przepisie, jest "ponaglenie", o jakim mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Jest to środek ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym, służący zwalczaniu opieszałości w działaniu organu podatkowego, wyrażającej się w tym, że sprawa nie została załatwiona we właściwym terminie wskazanym przepisami Ordynacji podatkowej, bądź też w terminie zakreślonym przez organ prowadzący postępowanie, stosownie do art. 140 tej ustawy. Złożenie ponaglenia z jednej strony (gdy jest uzasadnione) prowadzi do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy przez organ wyższego stopnia, z drugiej zaś – stanowi dla tego organu informację o uchybieniach w działaniu organu niższego stopnia (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 675). W razie uznania ponaglenia za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku zaś, gdy organ uznaje ponaglenie za nieuzasadnione, wówczas winien wydać postanowienie odmawiające uwzględnienia ponaglenia. Dopiero wydanie takiego postanowienia uzasadnia wniesienie do sądu administracyjnego skargi, czy to na przewlekłość postępowania, czy to na bezczynność organu podatkowego. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący złożył ponaglenie do Ministra Finansów, wskazanego jako organ wyższego stopnia w stosunku do dyrektorów izb skarbowych (art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Skarżący nie powoływał się na fakt złożenia ponaglenia, a Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż ponaglenie takie nie zostało złożone i okoliczność tę podniósł uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi. Stwierdzić zatem należy, że w dacie jej złożenia, skarga – jako wniesiona z uchybieniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a, – była skargą przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd zauważa, iż gdyby nawet przyjąć, iż "ponaglenie" nie stanowi środka zaskarżenia, Skarżący zobligowany byłby do wezwania Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na przewlekłym prowadzeniu postępowania (art. 54 § 4 p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika również, aby Skarżący wezwał organ odwoławczy do usunięcia naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.