III SAB/Wa 4/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2006 r. sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Burmistrza Miasta H. w przedmiocie przekazania skargi postanawia odrzucić skargę W skardze do WSA w Warszawie z 30 grudnia 2005 r. na "działania bezprawne organu administracyjnego" S. M. wniósł o stwierdzenie, że "nieprzekazanie pisma urzędowego, tj. skargi z 20 marca 2005 r. skierowanej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., adresatowi w przepisanym terminie przez Urząd Miejski w H. jest bezprawne". Skarżący wniósł ponadto o wykluczenie z udziału w rozpatrywanej sprawie "osób narodowości żydowskiej z pochodzenia - na podstawie Konstytucji RP - prawa do sprawiedliwego procesu", ponieważ działanie Żyda rządzącego gminą H. jest bez wątpienia precyzyjnie sterowane przez Żydów naczelnych rządzących Polską. W uzasadnieniu skargi S. M. poinformował o tym, że "rządzący gminą H. Żyd (...) dyskryminuje i prześladuje (skarżącego) jako Polaka z pobudek na tle nienawiści rasowej poprzez szykanowanie, robienie rewizji posesji, podawanie fałszywych zaświadczeń do KRUS-u. Ponadto odmawia (Żyd) wykonania zaleceń SKO w S. po to, żeby skarżącego pozbawić do życia i doprowadzić do śmierci. Zauważył także, iż "(...) tych potworności Żyda rządzącego gminą H. to jeszcze mało, bo to ten potworny Żyd, zamiast wykonać polecenie SKO w S., to przysłał "groźby karalne"(...) " dotyczące egzekucji należności. Po rozpoznaniu sprawy Sąd zważył, co następuje: Warunkiem skorzystania - skutecznego - z instytucji skargi na bezczynność organu administracji przewidzianej w art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) - dalej jako u.p.p.s.a., jest zaistnienie bezczynności organu administracji w jednej ze spraw przewidzianych w art. 3 § 1 pkt. 1 - 4, tj. w przedmiocie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Inaczej mówiąc, musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z 16 września 2004 r. OSK 247/04). Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. , ma zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku lub uprawnienia wynikających z przepisów prawa. Właśnie to, że istnienie lub nieistnienie uprawnienia lub obowiązku wynika z przepisów prawa, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o uprawnienia lub obowiązki określonej osoby (podmiotu administrowanego), których źródłem jest obowiązujący powszechnie przepis prawny. W wyniku oceny ponaglenia przez organ administracji skarżącemu nie zostaną przyznane żadne uprawnienia ani obowiązki, zaś warunek do wniesienia skargi na bezczynność do sądu na niezałatwienie sprawy, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 u.p.p.s.a.- co zresztą skarżący uczynił - zostanie zrealizowane przez sam fakt złożenia przywołanego ponaglenia. Skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej i przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne kończące postępowanie, rozstrzygające co do istoty lub na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 1-3 u.p.p.s.a.), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone (art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a.), a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych art. 3 § 2 pkt 1-4 u.p.p.s.a., Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 u.p.p.s.a.) Inaczej mówiąc, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w sprawie, o której mowa art. 3 § 2 pkt 1-4 u.p.p.s.a. oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, co nie zachodzi w rozstrzyganej sprawie. Z przytoczonych wyżej względów należało dojść do wniosku, że działania organu administracji publicznej (akty, czynności) podejmowane w związku z terminem przekazywania pism, w tym domniemanego ponaglenia do organu wyższego stopnia, nie dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a wobec tego w tych sprawach skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. jest niedopuszczalna, także w przypadku bezczynności organu w analizowanej sprawie i z tego względu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.