III SAB/Wa 48/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dotyczącą rozpoznania zażalenia postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Skarżący – A. R., pismem z 29 listopada 2012 r. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dotyczącą rozpoznania zażalenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Organ w wyczerpujący sposób przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że postanowieniem z [...]marca 2012 r. Prezydent . W. uznał zarzut za zasadny w części dotyczącej niewłaściwych kwot zaległości podatkowych wskazanych w tytułach wykonawczych oraz uznał zarzut za nieuzasadniony w odniesieniu do pozostałych należności z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego. 19 marca 2012 roku Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie. Wskazał w nim, że podatki za lata 2004-2006 zostały w 100% zapłacone, należy zwrócić wyegzekwowane pieniądze wraz z odsetkami oraz umorzyć postępowanie w sprawie. Zażalenie zostało złożone w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. [...] grudnia 2012 r. wydało postanowienie nr [...]uchylające postanowienie Prezydenta . W. z[...]marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć albowiem stało się ono bezprzedmiotowe. W rozpoznanej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpatrzenia zażalenia Skarżącego na postanowienie Prezydenta W. uznającego zarzut za zasadny w części dotyczącej niewłaściwych kwot zaległości podatkowych wskazanych w tytułach wykonawczych oraz uznającego zarzut za nieuzasadniony w odniesieniu do pozostałych należności z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego. Rozpatrzenie zażalenia wymagało wydania postanowienia w tym przedmiocie. Istota skargi sprowadzała się zatem do tego, aby w wyniku jej złożenia doszło do podjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. aktu administracyjnego załatwiającego złożone przez Skarżącego odwołanie. Tego domagał się Skarżący oczekując od Sądu, aby ten zobowiązał organ do rozpatrzenia rzeczonego zażalenia. W razie bowiem zasadności skargi na bezczynność Sąd, w ramach art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", uwzględniając skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Należało jednak zauważyć, że powyższy cel został osiągnięty w trakcie postępowania sądowego, jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd i wydaniem przez niego orzeczenia dotyczącego skargi na bezczynność organu egzekucyjnego – SKO w W.. Wszczęcie postępowania na skutek wniesienia skargi następuje w dacie doręczenia skargi organowi, którego bezczynności skarga dotyczy. Wynika to z faktu, iż skargę wnosi się za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznanej sprawie zostało zatem wszczęte w dniu [...] grudnia 2009 r. - w tym dniu skarga na bezczynność wpłynęła do SKO w W.. Z kolei organ rozpatrzył zażalenie Skarżącego z 19 marca 2012 r., wydając w dniu [...] grudnia 2012 r. postanowienie uchylające postanowienie Prezydenta. W z [...] marca 2012 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podkreślić jednak należało, że samo podjęcie (wydanie) postanowienia nie oznaczało zakończenia stanu bezczynności. Wymagało ono bowiem wprowadzenia do obrotu prawnego, czyli skutecznego doręczenia go stronie. Takie wprowadzenie miało miejsce w późniejszym czasie, już po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego. Mianowicie nastąpiło w dniu 2 stycznia 2013 r. (w tym dniu doręczone ono zostało Skarżącemu). Wydanie zatem postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (rozumiane jako jego doręczenie) oznaczało w istocie przyznanie, iż do czasu dokonania tej czynności organ pozostawał w stanie bezczynności. Czynność ta spowodowała w konsekwencji, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Staje się ono bowiem takie w przypadku, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Skoro przedmiotem tym była bezczynność SKO w W. i bezczynność ta ustała, gdyż wydany został akt rozpatrujący złożony wniosek, to tym samym przed Sądem "zniknęła" już sprawa w postaci tejże bezczynności (przypomnieć można, że tylko ona była przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie), którą Sąd mógłby nakazać wyeliminować. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielił przy tym stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (Orzecznictwo NSA i wsa nr 4 (31)-2009, poz. 63), że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanego przepisu postanowił jak w sentencji.