III SAB/Wa 53/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi S. W. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 20 grudnia 2017 r. WSA w Warszawie odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., skargę wniesioną w niniejszej sprawie przez S. W. (dalej: Skarżący). Skarżący 10 stycznia 2018 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie stosując się do pouczenia przesłanego przez Sąd wskazującego, że na postanowienie z 20 grudnia 2017 r. przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie podlegało odrzuceniu, jako niedopuszczalne. Zgodnie z dyspozycją art. 178 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro Sąd postanowieniem z 20 grudnia 2017 r. odrzucił skargę wniesioną 8 listopada 2017 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, należało pouczyć Skarżącego na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym zastosowanie się przez Skarżącego do nieprawidłowego pouczenia nie pozbawia Strony prawa zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi kasacyjnej i umożliwia zwrócenie się do Sądu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. o przywrócenie terminu do złożenia prawidłowego środka zaskarżenia czyli skargi kasacyjnej. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 713/04. Pogląd ten zyskał też aprobatę doktryny (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 178 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu musi spełniać wymogi art. 87 § 1-4 p.p.s.a. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W związku z tym, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu winno być wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie siedmiu dni od otrzymania niniejszego postanowienia. Należy we wniosku uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, które w sprawie sprowadzają się do zastosowania się do błędnego pouczenia dokonanego przez Sąd. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradcą podatkowym - w sprawach obowiązków podatkowych. Skarga kasacyjna sporządzona przez podmiot nieuprawniony będzie odrzucona bez merytorycznego rozpoznania. Jednocześnie Sąd informuje, że istnieje możliwość wystąpienia do Sądu o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Wniosek o prawo pomocy powinien być złożony na urzędowym formularzu (PPF) określonym w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Reasumując, zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne, gdyż postanowienie z 20 grudnia 2017 r. może być zaskarżone tylko skargą kasacyjną, zgodnie art. 173 § 1 p.p.s.a. Sąd mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 178 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.