III SAB/Wa 56/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.sp. z o.o. z siedzibą w W. na przewlekłość postępowania w sprawie rozpatrzenia zażalenia postanowił: - odrzucić skargę - Postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w L. oddalił skargę wierzyciela – C. sp. z o.o. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, Skarżąca pismem z 14 kwietnia 2011 r. wniosła do Ministra Finansów zażalenie na niniejsze postanowienie. Zażalenie to wpłynęło do Ministra Finansów w dniu 22 kwietnia 2011 r. Minister Finansów na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej K.p.a.) wyznaczył nowy termin rozstrzygnięcia sprawy na 23 sierpnia 2011 r. Kolejno termin ten został przesunięty na dzień 24 października 2011 r. a następnie na 24 listopada 2011 r. Następnie, postanowieniem z [...] listopada 2011 r . Minister Finansów uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z 10 listopada 2011 r. Skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu na przewlekłość Ministra Finansów w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego zażalenia z wnioskiem o orzeczenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, iż zgodnie z art. 52 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej zaś sprawie Skarżąca przed złożeniem skargi nie wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, mimo iż taki środek jej przysługiwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie oraz w doktrynie nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest zatem warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wniesienie przez Spółkę skargi nie zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa złożonym w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi. Tym samym przedwczesna skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.