III SAB/Wa 56/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt III SAB/Wa 56/17 w sprawie ze skargi B.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpoznania odwołania postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt III SAB/Wa 56/17 W dniu 9 listopada 2017 r. (data prezentaty sądu, k. 2 akt sądowych) B.P. (dalej: "Skarżąca") wniosła osobiście, bezpośrednio do WSA, skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO w W.") w zakresie rozpoznania odwołania. W dniu 13 listopada 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o cofnięcie skargi "skierowanej do wojewódzkiego sądu odwoławczego w dniu 9 listopada 2017 r." (k. 13 akt sądowych). W tym samym dniu (data stempla pocztowego, k. 8 akt sądowych) Skarżąca nadała ww. skargę (o tożsamej treści) w urzędzie pocztowym na adres SKO w Warszawie. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. Sąd umorzył postępowanie. Pismem z dnia 5 lutego 2018 r. Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, w którym wyjaśniła, że działając w przekonaniu, że skarga z dnia 9 listopada 2017 r. została złożona w niewłaściwym trybie – cofnęła ją, a następnie ponownie wniosła w dniu 13 listopada 2017 r., już we właściwym trybie, za pośrednictwem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Uregulowana w wyżej wskazanym przepisie instytucja autokontroli stanowi wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia, a za jej zastosowaniem przemawiają względy ekonomiki procesowej oraz szybkości postępowania. Przy czym, co istotne, dopuszczalność zastosowania tej regulacji uzależniona jest od wystąpienia przesłanki "oczywistej zasadności wniesionego zażalenia", przez co przyjmuje się sytuację, w której sąd uznaje zarzuty i żądania zawarte w zażaleniu, podziela stanowisko skarżącego, a wadliwość kwestionowanego postanowienia jest zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy. Ponadto, co należy podkreślić, oczywista zasadność zażalenia może wynikać zarówno z przyczyn formalnych, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i z względów merytorycznych (por. Woś Tadeusz (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 195, wyd. VI, WK 2016; postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., FZ 374/04, LEX nr 707782). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi z dnia 9 listopada 2017 r., a Sąd postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. umorzył postępowanie. W tym miejscu Sąd zauważa, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Sąd jest związany żądaniem strony, jeżeli stwierdzi jego dopuszczalność, tj. jeżeli cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Należy również wyjaśnić, że cofnięcie skargi sprowadza się do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu. Z wyjaśnień Skarżącej przedstawionych w zażaleniu wynika, że Skarżąca, mimo złożonego oświadczenia, nie miała rzeczywistego zamiaru rezygnacji z dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowym, wręcz przeciwnie, dążyła do skutecznego wniesienia skargi. Skarżąca działała bowiem w mylnym przekonaniu, że z uwagi na złożenie skargi pismem z dnia 9 listopada 2017 r. bezpośrednio do WSA, sąd nie nada jej dalszego biegu. Z tego względu "wycofała" ją, by następnie złożyć ją bezpośrednio do organu. W ocenie Sądu działanie Skarżącej nie było więc nakierunkowane na zakończenie postępowania, lecz w istocie było przejawem woli jego skutecznego wszczęcia. W tym stanie rzeczy wyjaśnienia Skarżącej zawarte w zażaleniu pozwalają w ocenie Sądu uznać, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co skutkuje uchyleniem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r., III SAB/Wa 56/17 na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a.