III SAB/Wa 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić Skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. M. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "L." - działając przez pełnomocnika - pismem z dnia 11 marca 2009 r. wniosła skargę na bezczynność Ministra Finansów polegającą na nie rozpatrzeniu wniesionej przez nią skargi. Z treści uzasadnienia skargi oraz z akt sprawy wynika, iż Skarżąca pismem z dnia 17 października 2008 r. wniosła do Ministra Finansów skargę na sposób traktowania podatników przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz podległego mu Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. oraz zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. Skarżąca wniosła do Ministra Finansów ponaglenie w związku z nie rozpoznaniem ww. skargi oraz zażalenia. W skardze z dnia 11 marca 2009 r. Skarżąca zarzuciła Ministrowi Finansów naruszenie art. 8, art. 12 oraz art. 237 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.) przez rażące przekroczenie terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu skargowym. Wniosła o zobowiązanie Ministra Finansów do wydania odpowiedzi na skargę w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi. W uzasadnieniu stwierdziła, iż pomimo upływu pięciu miesięcy od dnia otrzymania skargi Minister Finansów skargi tej nie rozpoznał. Swoją bezczynnością naruszył tym samym art. 237 § 1 i § 4 K.p.a., który przewiduje miesięczny termin załatwienia sprawy w postępowaniu skargowym, a także zasadę zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.) oraz zasadę szybkości działania (art. 12 K.p.a.). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o umorzenie postępowania, wskazując że w dniu 9 kwietnia 2009 r. rozpoznał wniesione przez Skarżącą zażalenie, uchylając w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] października 2008 r. o przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że z treści skargi wynika, iż Skarżąca skarży bezczynność Ministra Finansów polegającą na nierozpatrzeniu wniesionej przez nią - w trybie art. 227 i następnych K.p.a. - skargi. Wynika to m.in. z powołanych zarzutów, tj. naruszenia art. 237 § 1 i § 4 K.p.a., który odnosi się do terminu załatwienia sprawy w postępowaniu skargowym. Ze skargi nie wynika natomiast, iż zarzucana organowi bezczynności dotyczy nierozpatrzenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] października 2008 r. Z tych też względów bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostawała powoływana przez Ministra Finansów okoliczność, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. zostało uchylone. Przechodząc do meritum sprawy Sąd stwierdza, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Postanowienia cytowanego powyżej art. 3 p.p.s.a. wyznaczają przedmiotowy zakres postępowania sądowoadministracyjnego poprzez wyliczenie spraw, w których dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wskazuje, iż przedmiotem sądowej kontroli może stać się bezczynność organów, jednakże wyłącznie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Wobec tak zakreślonej właściwości sądu administracyjnego należało przede wszystkim zbadać czy sposób załatwienia przez Ministra Finansów skargi złożonej w trybie art. 227 K.p.a. mógł doprowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności, które mieściłyby się w katalogu wskazanym w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., a w efekcie mogły stać się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tylko w takim przypadku bezczynność organu w przedmiocie załatwienia sprawy i wydania stosowanego aktu lub podjęcia czynności mogłaby zostać przez Skarżącą zaskarżona na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 8 p.p.s.a. Odnosząc się do powyższego zagadnienia w całości podzielić należy utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2005 r. I SA/Rz 117/05 LEX nr 165846, postanowienie NSA z 14 września 2004 r. OSK 642/04 LEX nr 160611), że sprawa dotycząca rozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego wynikającą z art. 3 ust. 2 pkt 1-4 p.p.s.a i analogicznym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W efekcie należy podzielić również pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 21 listopada 2000 r. (III SAB 108/99, LEX nr 48017), że skoro w postępowaniu dotyczącym skargi na podstawie art. 227 K.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, to konsekwencją tego jest, iż w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność do sądu (podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97 LEX nr 29038 oraz z 23 lipca 2001 r. II SAB 213/00 LEX nr 54555). Z uwagi na powyższe należy uznać, iż wniesiona przez Skarżącą skarga jest niedopuszczalna. W związku z tym, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę, jako wniesioną w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego. O zwrocie uiszczonego przez Skarżącą wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.