III SAB/Wa 6/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, , , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi I. i A. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia 5 marca 2010 r. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2010r. Nr [...] postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz I. i A. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem z 4 stycznia 2011 r. I. i A. K. (dalej "Skarżący") działając przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] marca 2010 r. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie informując jednocześnie, że decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w całości oraz ustaliło wymiar podatku od nieruchomości na rok 2009 za nieruchomość położoną w W. przy ulicy M. w kwocie 46 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" definiuje § 2 ww. artykułu, stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu wykładnia językowa art. 52 § powołanej ustawy procesowej nie jest wystarczająca do odczytania rzeczywistych intencji ustawodawcy. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nie odnosi się on jedynie do aktów (w znaczeniu Sygn. akt III SAB/Wa 6/11 pozytywnym, a więc wydawanych przez uprawnione organy), ale również do bezczynności – jako aktu zaniechania podjęcia działań nakazanych prawem. W przypadku bezczynności ministra czy samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 k.p.a. czy art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ w stosunku do tych organów nie ma organu wyższego stopnia. Stosując zatem zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwo postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie (vide postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 960/10). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej stwierdzić należy, iż złożenie przez Skarżących skargi nie było poprzedzone wezwaniem Organu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi. Już na marginesie Sąd zauważa, iż decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w całości oraz ustaliło wymiar podatku od nieruchomości na rok 2009 za nieruchomość położoną w W. przy ulicy M. w kwocie 46 zł. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. Odnośnie do kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy procesowej.