III SAB/Wa 6/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność i przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie skargi na bezczynność i przewlekłe rozpoznanie odwołania od decyzji z [...] października 2019 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z [...] października 2021 r. [...] (doręczoną 16 listopada 2021 r.) utrzymało w mocy swoją własną decyzję z [...] października 2019 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżąca, J.K., pismem z 13 grudnia 2021 r. (złożonym do sądu w dniu 15 grudnia 2021 r.), wnosząc "odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2021 r. nr [...]" zwróciła się zarazem ze skargą "(...) na rażącą bezczynność organu oraz przewlekłość postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie sąd wyjaśnia, że na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej – P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty wskazane w przepisie § 2 pkt 1-9, w tym na decyzje oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych, niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 cytowanego przepisu). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Sąd wskazuje jednak, że jak wynika z dorobku prawnego (w tym z uchwał z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21 oraz z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA, w przywołanej uchwale z 22 czerwca 2020 r. jednoznacznie przesądził, że "(...) celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. (...) Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten, zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu". W orzecznictwie akcentuje się zarazem, że obie skargi, tj. na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie zostały - co do zasady – zróżnicowane w zakresie warunków ich wniesienia, jak i rozpatrzenia przez sąd (uchwała sygn. II OPS 1/21). Skoro skarżąca wniosła pismem z 13 grudnia 2021 r. skargę na bezczynność i "przewlekłe rozpoznanie odwołania" od decyzji kolegium z [...] października 2019 r., zaś przywołana powyżej decyzja (ostateczna) z [...] października 2021 r., wydana w wyniku odwołania (którego terminowość zbadania kwestionuje) została jej doręczona przed datą sporządzenia wzmiankowanej skargi na bezczynność z 13 grudnia 2021 r., tj. w dniu 16 listopada 2021 r., to należało uznać, zgodnie z wytycznymi NSA i zasygnalizowanym w przywołanych uchwałach postulatem nieróżnicowania trybów zaskarżania bezczynności i przewlekłości postępowania, skargę z 13 grudnia 2021 r. na bezczynność i przewlekłość postępowania z wniesionego "odwołania" – za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy wojewódzki sąd administracyjny, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., był zobowiązany jak w sentencji.