III SAB/Wa 60/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku A. S. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2026 r. w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpoznania pisma złożonego w toku postępowania postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 14 stycznia 2026 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej Ppsa) odrzucił skargę A. S. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpoznania pisma złożonego w toku postępowania. Skarżąca pismem z 29 stycznia 2026 r. zwróciła się o uzupełnienie powyższego orzeczenia wskazując, że jej skarga w ogóle nie została rozpatrzona. Skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie co do zasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 Ppsa strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 Ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uzupełnienie orzeczenia dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, tj. nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. Instytucja uzupełnienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 Ppsa dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne. Nie można zatem żądać uzupełnienia sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych, czy też ponowne odniesienie się do – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z 17 grudnia 2025 r., sygn. akt III OZ 533/25). W kontrolowanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2026 r. orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 158 § 1 pkt 6 Ppsa. Wydane w sprawie postanowienie jest zatem kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Podnoszone przez Skarżącą we wniosku okoliczności stanowią natomiast polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym Skarżąca się nie zgadza. Polemika z zapadłym rozstrzygnięciem nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 Ppsa katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu