III SAB/Wa 68/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w przedmiocie bezczynności w rozpoznaniu wniosku postanawia: odrzucić skargę D. S. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia 27 czerwca 2016 r. o stwierdzenie bezczynności Urzędu Gminy W. w zakresie wydania decyzji opodatkowania podatkiem od nieruchomości na 2016 r. działek gruntu nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę wniosło o odrzucenie skargi, z uwagi na brak wcześniejszego wniesienia przez Skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a." oraz art. 52 § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" definiuje § 2 powołanego artykułu, stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Nadto, zgodnie z art. 52 § 4 p.p.s.a., w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewątpliwie uchybienie terminu w załatwieniu sprawy (rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie bezczynności organu podatkowego) przez organ, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., jest podstawą do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Nie przysługuje w takim przypadku środek prawny w postaci ponaglenia uregulowanego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) - zwanej dalej: "O.p.", ani zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., które to środki składane są do organu wyższego stopnia. W stosunku bowiem do samorządowych kolegiów odwoławczych nie ma organu wyższego stopnia. Warunkiem jednak wniesienia skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego jest poprzedzenie jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. oraz w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt FSK 2142/04, postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 934/10). Stosując bowiem zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwo postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego należy wezwać samorządowe kolegium odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2010r., sygn. akt II FSK 960/10). Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy przekazanych przez organ - złożenie przez Skarżącego przedmiotowej skargi nie było poprzedzone wezwaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do usunięcia naruszenia prawa. Brak możliwości wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenia w trybie opisanym w art. 141 O.p. nie uchyla obowiązku wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. oraz w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi. Sąd mając na uwadze powołane okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.