III SAB/Wa 80/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. i J.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej po wznowieniu postępowania wysokość podatku od nieruchomości na 2008 r. postanawia odrzucić skargę M.P. i J.P. (dalej zwani: "Skarżącymi") wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej po wznowieniu postępowania wysokość podatku od nieruchomości na 2008 r. W skardze zawarli też wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o umorzenie postępowania oraz nadmieniło, że Skarżący nie złożyli wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwana dalej "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 P.p.s.a.). Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego - w niniejszej sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, Skarżący uznając, że SKO pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu odwołania, przed złożeniem skargi do Sądu winni byli wezwać SKO do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 § 4 P.p.s.a. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby Skarżący wystąpili przed wniesieniem skargi do Sądu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Za wezwanie takie z całą pewnością nie można uznać zawartego w skardze wezwania do zakończenia postępowania w terminie 7 dni od otrzymania pisma, tym bardziej w sytuacji, gdy Skarżący reprezentowani są przez profesjonalnego pełnomocnika. Stosowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być wystosowane do właściwego organu przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność tego organu, a nie w treści skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego uznać należy, że Skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpali trybu określonego w art. 52 § 4 P.p.s.a. Tym samym skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.