III SO/Wa 20/10

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Towarzystwa [...] S.A. z siedzibą w Z. o przyznanie prawa pomocy postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy Towarzystwo [...] S.A. zwróciło się na formularzu PPPr o zwolnienie od opłat sądowych, powołując się na trudną sytuację finansową. Pismem z 21 czerwca 2010 r. pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając jednocześnie dowód uiszczenia opłaty od skargi. W tej sytuacji postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć. Wnioskodawca zrezygnował bowiem z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu swego udziału w postępowaniu sądowym. Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak referendarz sądowy doszedł do przekonania, że takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku. Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej, na mocy obowiązujących przepisów, uprawnień procesowych. Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.