III SO/Wa 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. [...] z siedzibą w N. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 4 marca 2010r. o zwrot kosztów postępowania w związku z uwzględnieniem przez organ skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] postanawia uzupełnić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r. w ten sposób, że zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. [...] z siedzibą w N. kwotę 17 zł (słownie: siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. [...] z siedzibą w N. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 8 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wniosek zawarty w skardze o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz uściślił zakres żądania o zasądzenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 34 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z mocy odesłania zawartego w art. 166 p.p.s.a. cytowany przepis ma odpowiednie zastosowanie do postanowień. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Według przepisu art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Zgodnie zaś z przepisem art. 205 § 2. p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca poniosła koszty postępowania do których należy zaliczyć opłatę skarbową od udzielonego jej pełnomocnikowi pełnomocnictwa. Do skargi Strona skarżąca załączyła dwa dokumenty stwierdzające udzielenie pełnomocnictwa. Dokument z 14 grudnia 2009 r. w swej treści obejmuje udzielenie dwóch pełnomocnictw tj. adw. A. T. oraz D. M., od których skarżąca uiściła opłatę skarbową w wysokości 34 zł. Ponadto do skargi skarżąca załączyła pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 16 grudnia 2009 r. udzielone przez adw. A. T. r. pr. J. F. wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Należy wskazać, iż do niezbędnych kosztów postępowania należy zaliczyć wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Wydatki te obejmują m.in. poniesienie opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnikowi strony pełnomocnictwa. Nie można zaliczyć do niezbędnych kosztów postępowania wydatków związanych z udzieleniem pełnomocnictwa więcej niż jednemu pełnomocnikowi. W związku z powyższym Sąd uznał za zasadny wniosek strony do kwoty 17 zł obejmujący poniesioną opłatę skarbową za udzielenie pełnomocnictwa. Z uwagi na nie objęcie w/w kwoty w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r. na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz w zw. z art. 250 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.