IV SA 1093/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Tomaszewska Elżbieta Zielińska-Śpiewak Protokolant Piotr Zawadzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2004 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdził nieważność decyzji nr [...] Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej w K. z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia S. K. pozwolenia na remont części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, polegający na poszerzeniu otworów okiennych i galerii oraz modernizacji istniejącej i wykonaniu nowej instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Burmistrz Gminy Uzdrowiskowej w K.. decyzją z dnia [...] kwietnia 1998 r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej adaptację strychu w istniejącym budynku przy ul. [...] w K. oraz zmianę elewacji tego budynku poprzez poszerzenie otworów okiennych i drzwiowych. W ocenie organu decyzja nr [...] Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej z dnia [...] lutego 1999 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na remont wydana została: – osobie nie posiadającej prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem w toku postępowania inwestor nie przedłożył zgody na inwestycję wszystkich współwłaścicieli tj. spadkobierców zmarłych K. S. i B. P., – zatwierdzony projekt budowlany opracowany został niezgodnie z warunkami technicznymi, a poprzez naniesione kolorem czerwonym zmiany w dokumentacji projekt jest nieczytelny, – zakres robót na jakie udzielono pozwolenia na budowę jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , – w terminie ustalonym w postanowieniu z dnia [...].10.1998 r. wzywającym inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania działki oraz usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, obowiązek ten nie został wykonany, a zatem zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ I instancji był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem organu dokonane ustalenia stanowią o rażącym naruszeniu art. 35 Prawa budowlanego skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 12 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy przyjął za organem I instancji, iż decyzja zezwalająca na przedmiotową inwestycję dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przede wszystkim z uwagi na naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Praw budowlanego, bowiem pozwolenie na budowę wydane zostało inwestorowi, który nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Budynek przy ul. [...] w K. stanowi współwłasność, zaś inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na remont nie dołączył; zgody następców prawnych zmarłych współwłaścicieli działki nr [...]. W ocenie organu odwoławczego zasadnie więc Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji organu stopnia podstawowego z dnia [...] lutego 1999 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł S. K., zarzucając organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, niewłaściwym zastosowaniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, naruszenie przepisów postępowania polegające na braku analizy zebranego materiału dowodowego, pominięciu istotnych faktów i okoliczności. W uzasadnieniu skargi wskazano następców prawnych zmarłej K. S. i B. Pe. z jednoczesną informacją, iż osoby te dokonały zbycia należnym im udziałów w przedmiotowej nieruchomości na rzecz A. K., który wyraził zgodę na przeprowadzenie remontu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę, Burmistrz Gminy Uzdrowiskowej w K. rażąco naruszył prawo, orzekając niezgodnie z treścią przepisu prawa materialnego – art. 35 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Mając na uwadze okoliczności sprawy, zadaniem organów była ocena decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa przewidującego jako przesłankę stwierdzenia nieważności wydanie decyzji "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Przy czym przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, bowiem treść decyzji stanowi zaprzeczenie stanu prawnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, za trafne należy uznać stanowisko organów orzekających w sprawie, iż kontrolowana decyzja Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej w K. z dnia [...] lutego 1999 r. zapadła z rażącym naruszeniem art. 35 oraz art. 32 ust. 4 pkt 21 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jak słusznie podniósł organ I instancji, decyzją z dnia [...] kwietnia 1998 r. zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w K., a rodzaj inwestycji został określony jako "adaptacja strychu w istniejącym budynku na cele mieszkalne oraz zmiana elewacji (otwory okienne i drzwiowe) w K. przy ul. [...]". W treści decyzji organ zastrzegł, iż w projektowaniu adaptacji strychu uwzględnić należy nawiązanie lokalizacji do tradycji miejsca, poprzez zachowanie linii zabudowy. Decyzja Burmistrza Gminy nr [...] z dnia [...] lutego 1999 r. zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę przewidującą znacznie zwiększony zakres robót budowlanych, bowiem obejmująca inwestycję określoną jako "remont części budynku mieszkalnego wielorodzinnego polegający na poszerzeniu otworów okiennych i galerii oraz modernizacji istniejącej i wykonaniu nowej instalacji gazowej ...". W toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany związany jest treścią ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno co do zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu, jak i rodzaju i zakresu zamierzenia inwestycyjnego. Tak istotne różnice w określeniu inwestycji w obu decyzjach musi być ocenione jako rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1b, który zobowiązuje organ do sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy także podkreślić, iż w wyniku zmian dokonanych w projekcie (kolor czerwony) w granicy z działką nr [...], w ramach zabudowy galerii, przewidziano wybudowanie trzech słupów betonowych, w wyniku czego naruszono § 12 ust. 4 i 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", bowiem balkony i loggie nie mogą zmniejszać odległości od granicy działki o więcej niż 1,0m. Prawidłowo także organy oceniły, iż kontrolowana decyzja rażąco narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem jej wydanie w okolicznościach braku zgody spadkobierców dwojga współwłaścicieli nieruchomości objętej inwestycją zaliczyć trzeba jako nie mającą oparcia w przepisach prawa ingerencję w zakres uprawnień właścicielskich. Okolicznością bezsporną w sprawie pozostaje, pomimo wyjaśnień zawartych w skardze, iż w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej działki, zaś zmiany własnościowe, które ewentualnie miały miejsce po jej wydaniu, nie konwalidują kwalifikowanej wady naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Przy czym bez znaczenia dla oceny legalności decyzji pozostaje okoliczność, czy spadkobiercy K. S. i B. P. zgłaszali, czy też nie jakiekolwiek zastrzeżenia w sprawie przedmiotowej inwestycji. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty oparte na subiektywnym odczuciu "niesprawiedliwości społecznej", nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).