IV SA 1208/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie WSA Leszek Kamiński (spr.), as. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...]lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji wznowieniowej oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie polega wykonani do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu 16 kwietnia 2002 r. do Urzędu Miasta K. wpłynęły wnioski M. i S. S. żądające wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę linii energetycznej kablowej niskiego napięcia prowadzącej do działki nr ew. [...] stanowiącej własność S. M.. Przyczynę żądania uzasadniono tym, iż wnioskodawcy jako współwłaściciele działki, przez którą przebiega linia energetyczna nie zostali powiadomieni o wydanej decyzji ani nie brali udziału w postępowaniu. Z tych przyczyn Burmistrz Miasta K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. wznowił postępowanie zakończone wspominaną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. W toku postępowania ustalono, że wnioskodawcy nabyli działkę nr ew. [...] w dniu 7 grudnia 1995 r. obciążona służebnością gruntową stanowiącą pas gruntu o szerokości 3 m. Służebność dotyczyła przejścia i przejazdu do działki nr ew. [...]. Poprzedni właściciel działki nr ew. [...] przed sprzedażą tj. w dniu 23 listopada 1995 r. wyraził zgodę na przeprowadzenie kabla. Burmistrz Miasta K. dnia [...] listopada 2002 r. decyzją nr [...] stwierdził wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. z naruszeniem prawa jednakże na podstawie an. 146 § 2 k.p.a, odstąpił od uchylenia wymienionej decyzji nr [...] gdyż - zdaniem organu - mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie M. i S. S. decyzją nr [...] ([...]) z dnia [...] lutego 2003 uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] w całości oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę linii energetycznej. Skargę na tę decyzję wniósł S. M. podnoszące, że w procesie inwestycyjnym wykonał wszystkie czynności zgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu z przyczyn innych niż w niej podnoszone. Podstawą prawną wznowienia i przeprowadzenia postępowania był zarzut, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a zatem podstawą decyzji pierwszej i drugiej instancji był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie przeoczyły jednak, że od daty doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę minęło ponad pięć lat. Jak wynika bowiem z pokwitowania odbioru znajdującego się na decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. inwestor odebrał ją w dniu 1 lipca 1996 r. Możliwość uchylenia tej decyzji przedawniła się zatem w dniu i lipca 2001 r. Zgodnie z art. i 46 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem "dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji'1 nie uzależnia zatem rozpoczęcia biegu tego terminu od tego czy decyzja doręczona została wszystkim stronom. Wypływa stąd wniosek, że ustawodawca definiując początek terminu od którego należy liczyć możliwość uchylenia decyzji, łączył go jedynie z datą czynności doręczenia lub ogłoszenia decyzji przez organ, a nie z okolicznością doręczenia czy też niedoręczenia decyzji którejkolwiek ze stron. To, że w § 2 art. 148 k.p.a. określono termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że biegnie on od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, pozostaje bez wpływu na rozpoczęcie biegu terminu po upływie którego nie jest możliwe uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Miesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę, która nie brała udziału w postępowaniu przeznaczony jest bowiem na ocenę jej indywidualnej sytuacji, w której się znalazła po powzięciu wiadomości o istnieniu konkretnej decyzji. W tym przypadku początek biegu terminu zależy więc od powzięcia wiadomości przez stronę i kończy się z upływem miesiąca od tej daty, wykorzystanie przysługującego środka procesowego pozostawiono do uznania strony (art. 147 k.p.a.). Termin, o którym zaś mowa w art. 146 § 1 k.p.a. ma inny charakter, gdyż jest terminem określającym przedawnienie możliwości uchylenia decyzji, początek jego biegu jest związany nie z wolą strony a z czynnością organu (doręczenie lub ogłoszenie decyzji). Po upływie pięciu lat od tej czynności art. 146 § 1 k.p.a. zakazuje uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu dotkniętym jedną z wad opisanych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. Organ zobowiązany jest zatem do odmowy uchylenia decyzji na skutek wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Podobnie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny w innych sprawach np. w wyrokach: sygn. akt IV SA 1018/97 - z dnia 25 czerwca 1999 r.; sygn. akt IV SA 505/99 - dnia 5 listopada 2001 r.; sygn. akt I SA 526/00 - dnia 24 stycznia 2002 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając wystąpienie w sprawie przedawnienia uniemożliwiającego uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. na skutek zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchylił zarówno decyzję organu II instancji jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, gdyż orzekające w nich organy naruszyły przepisy postępowania nie uwzględniając z urzędu przedawnienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.