IV SA 1217/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek ( spr.), Sędziowie WSA Ewa Machlejd, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i E. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., na podstawie art. 48 prawa budowlanego z 1994 r., nakazał E. i K. L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu murowanego, na działce w J. w terminie do [...] maja 2000 r. Organ administracyjny podniósł, że garaż murowany o wymiarach [...] x [...] m zrealizowano samowolnie w 1999 r., w odległości [...] m od granicy z działką R. W. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. L. podnosząc, iż we wrześniu 1999 r. postawił na swojej działce pomieszczenie gospodarcze o wyglądzie garażu, z przeznaczeniem na narzędzia i meble ogrodowe. Sąsiad nie wyrażał sprzeciwu, ustalając razem z inwestorem budowę dachu tego obiektu. Ponadto sąsiad swój dom postawił w nieprzepisowej odległości [...] m od granicy, umieszczając trzy okna i drzwi od piwnicy od strony granicy. Budynek sąsiada został wzniesiony samowolnie bez dokumentacji i zgody odwołującego. Sąsiad który sam nie był w zgodzie z przepisami z premedytacją czekał na koniec inwestycji by narazić odwołującego na straty materialne. Decyzja o rozbiórce jest krzywdząca. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin wykonania obowiązku, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu organu I instancji odnośnie celowości zastosowania art. 48 prawa budowlanego. Przepis ten nie pozwala na określenie daty wykonania obowiązku. Z tego powodu organ II instancji korzystając z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części wyznaczającej termin zobowiązania. Skargę na te decyzję złożyli K. i E. L., zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie: – art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez orzeczenie o częściowym uchyleniu decyzji przy jednoczesnym braku rozstrzygniecie merytorycznego w zakresie uchylonej części decyzji, – art. 156 § 1 pkt 5 kpa przez brak ustalenia miejsca budowy przedmiotowego garażu, wobec czego decyzja nie nadaje się do wykonania, – art. 48 prawa budowlanego przez brak określenia, czy samowola polegała na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, czy też bez zgłoszenia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa tak procesowego, jak i materialnego. Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawa budowlanego (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w datach wydawania zaskarżonych decyzji, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W warunkach niniejszej sprawy skarżący nie kwestionowali, ze dopuścili się samowoli budowlanej. Świadczy o tym treść protokołu oględzin z dnia [...].12.1999 r. podpisany przez skarżących. Stwierdzenie zatem samowoli budowlanej obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Z zaskarżonych decyzji rzeczywiście nie wynika, czy przedmiotowy garaż wymagał pozwolenia na budowę, czy też jedynie zgłoszenia budowy. Dla prawidłowości zastosowania art. 48 prawa budowlanego kwestia ta nie ma znaczenia, gdyż inwestorzy nie posiadali ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia. Zaznaczyć jednak należy, iż stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy – wybudowany obiekt stanowi budynek – jest bowiem trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach. Jego budowa wymagała więc niewątpliwie uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie jest to obiekt wymieniony w art. 2 9ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie ma znaczenia w sprawie, czy na budowę przedmiotowego garażu wyraził zgodę właściciel sąsiedniej nieruchomości. To nie dopełnienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę skutkowało wydaniem orzeczenia o rozbiórce. Okoliczność, iż sąsiad również wybudował swój budynek rekreacyjny bez pozwolenia na budowę może spowodować jedynie wszczęcie postępowania przez organy nadzoru budowlanego również odnośnie jego obiektu budowlanego. Określenie w decyzji organu I instancji terminu wykonania rozbiórki garażu nie było prawidłowe. Brak w przepisie art. 48 ustawy podstawy prawnej do określenia w decyzji terminu wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Wada powyższa została usunięta w orzeczeniu organu odwoławczego. Wbrew zarzutom skargi nie można było w zakresie uchylonej części decyzji wydać nowego orzeczenia merytorycznego. Ustalenie terminu wykonania decyzji orzekającej rozbiórkę obiektu budowlanego winno nastąpić dopiero w postępowaniu egzekucyjnym. Nie mają również racji skarżący, iż wydana decyzja nie nadaje się do wykonania. Wprawdzie w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. nie określono numeru działki na której pobudowany został garaż, jednakże z uzasadnienia decyzji, stanowiącego jej integralną część, wynika, że chodzi o działkę należącą do skarżącego. Określono wygląd garażu, jego wymiary i usytuowanie w stosunku do działki sąsiedniej, należącej do R. W. Przy takim sformułowaniu decyzji można zidentyfikować przedmiot nakazu rozbiórki, co w istocie prowadzi do możności prawidłowego jej wykonania w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów, Sąd administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.