IV SA 1249/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Halina Kuśmirek ( spr.), Sędziowie As. WSA Mariola Kowalska, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2004 r. sprawy ze skargi M. i T. M. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na dobudowę garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie polega wykonani do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. zatwierdzi projekt budowlany i wydał M. i R. S. pozwolenie na dobudowę budynku garażowego do istniejącego budynku mieszkalnego, przy granicy działki nr ew. [...] na działce nr ew. [...], położonej w W. przy ul. [...]. Organ administracyjny uznał, iż inwestorzy przedłożyli wszystkie wymagane przepisami dokumenty, konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Budynek garażowy zaprojektowany został zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Jego lokalizacja przy granicy z działką sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego i nie zakłóca korzystania z niej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji wnieśli właściciele sąsiedniej nieruchomości M. i T. M. Podkreślili oni, iż wielokrotnie składali sprzeciw dotyczący lokalizacji garażu w granicy działki naprzeciwko ich budynku mieszkalnego. Ich zdaniem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera istotnych wskazań do lokalizacji tego rodzaju budynków bezpośrednio w granicy działki. Wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa ściśle lokalizacji inwestycji. Zaskarżona decyzja nie podaje konkretnej odległości garażu sytuując go przy granicy z działką sąsiednią. Istnieją inne możliwości zlokalizowania garażu sąsiadów. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż argumenty podniesione w odwołaniu, nie są zasadne. Inwestorzy złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...].03.2002 r. Wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ administracyjny nie stwierdził uchybień w przyjętych rozwiązaniach co do zgodności z warunkami technicznymi z dnia [...].12.1994 roku. Usytuowanie inwestycji w ostrej granicy działki sąsiada, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 05.03.2001 r. nie wymaga zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Skargę na powyższa decyzję złożyli M. i T. M., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego art. 140 i 144 kc oraz art. 7 kpa. Organy administracyjne nie wyjaśniły bowiem dokładnie stanu faktycznego, a jeśli chodzi o art. 144 kc dowolnie przyjęły, że zakłócenie korzystania z działki skarżących nie będzie ponad przeciętną miarę. W rzeczywistości garaż ograniczy w znacznym stopniu dopływ promieni słonecznych do dwóch pomieszczeń mieszkalnych w wysokiej piwnicy domu mieszkalnego. Dwa okna tego budynku wychodzą naprzeciw zaplanowanej inwestycji. Brak odpowiedniego nasłonecznienia może spowodować nawilgocenie obiektu . W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez sądową kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Ocenia zatem, czy decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Decyzja odwoławcza, podobnie jak decyzja organu I instancji oprócz oceny spełnienia przez inwestorów wymogów z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.), powołała się również na brak uchybień w przyjętych rozwiązaniach w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.). Zgodnie z załączonym do decyzji projektem budowlanym przedmiotowy garaż został usytuowany przy granicy z działką sąsiednią. Stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 05.03.2001 r. sygn. akt P 11/2000 na lokalizację obiektu budowlanego przy granicy działki nie jest wymagane uzyskanie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Wobec powyższego wyroku udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego usytuowanego "w ostrej granicy" musi być poprzedzone postępowaniem, w którym organ administracyjny uwzględnia przesłankę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich wymienioną w art. 5 prawa budowlanego. Takie bowiem sytuacje choć dopuszczalne powinny występować wyjątkowo. Wymogu powyższego nie dopełniły organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie. Co więcej, uznając lokalizację inwestycji za zgodną z przepisami cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r., organy te przeoczyły treść § 12 tego aktu prawnego. Przepis § 12 pkt 6 dopuszcza co prawda usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, lecz pod warunkiem, gdy w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Z załączonego projektu budowlanego wynika, że budynek skarżących usytuowany jest w odległości 2,40m od granicy z działką inwestora i posiada otwory okienne w ścianie skierowanej do granicy. Trudno więc uznać by taka odległość obiektu mieszkalnego sąsiadów w stosunku do projektowanej inwestycji pozostawała w zgodności z określonymi w rozporządzeniu odległościami (§ 12 pkt 4). Pominięcie w uzasadnieniach obu wydanych w niniejszej sprawie decyzji wnikliwej oceny zgodności projektowanej inwestycji z przepisami wykonawczymi do ustawy – Prawo budowlane stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa. Organy administracyjne bowiem nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.