IV SA 1259/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Cysek (spr.) Sędzia WSA O.Wierzbicka asesor WSA T.Wykowski Protokolant G. Dalba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2004 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Mieszkańców [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2003 r. Nr [....] w przedmiocie sprostowania postanowienia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2003r. 2. orzeka, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku Zaskarżonym do sądu administracyjnego postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r. Minister Środowiska w wyniku rozpatrzenia zażalenia Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w P. utrzymał w mocy swe postanowienie z dnia [...] stycznia 2003 r. prostujące na podstawie art. 113 § 1 kpa "oczywistą omyłkę" w postanowieniu tego organu z dnia [...] grudnia 2002 r. (w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) w ten sposób, że w jego sentencji po wyrazach "po rozpatrzeniu zażaleń" dodano wyrazy "Pani T. M.". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. (w tej sprawie w II instancji zapadło postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2003 r.) wnieśli: A. i M.H., G.L., V. R., C. K., Stowarzyszenie Mieszkańców [...] oraz T. M.. Pominięcie w sentencji postanowienia z dnia [...] grudnia 2002 r. T. M. było więc oczywistą omyłką ("błędem pisarskim") - które należało sprostować. Sprostowanie tej omyłki nie zmienia rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2002 r. W złożonej skardze Stowarzyszenie Mieszkańców [...]. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc, iż narusza ono art. 107 kpa wobec braku na nim podpisu osoby upoważnionej z podaniem imienia i nazwiska. Minister Środowiska nie doręczył też dokumentów z których wynikałoby, że T.M. wniosła zażalenie , na słowo nie mają zaś zamiaru "wierzyć" organowi. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację i kwestionując zarzut podniesiony w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2003 r. aczkolwiek z innych przyczyn niż to wyłuszczyła strona skarżąca. Wprawdzie bowiem nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, iż zaskarżone postanowienie narusza art. "107 kpa" skoro składniki struktury postanowienia administracyjnego reguluje w ogóle art. 124 § 1 kpa i konkretne postanowienie zawarte wbrew postawionemu zarzutowi zawiera podpis jak i podanie imienia a także nazwiska osoby uprawnionej do jego podpisania ale w myśl art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270), która w niniejszej sprawie ma zastosowanie z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kognicji Sądu nie naruszy zatem wskazanie iż dokonane w niniejszej sprawie przez Ministra Środowiska sprostowanie jego postanowienia z dnia [...] grudnia 2002 r. poprzez dopisanie w sentencji tego postanowienia po słowach "po rozpatrzeniu zażalenia" wyrazów " Pani T.M.", naruszyło normę art. 113 § 1 kpa. Zgodnie bowiem z jednolitymi poglądami wyrażonymi w orzecznictwie i doktrynie (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt. IV 136/02 Mou Praw.2002/24/1108, wyrok NSA z dnia 20 lutego 200lr. sygn. akt IV SA 2746/98 NSA 2002/2/77, B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz W-wa 2000 str. 472) usunięciu w trybie powołanego przepisu podlegają jedynie nieistotne wadliwości, które nie rzutują na ocenę legalności konkretnego aktu administracyjnego i nie prowadzą do merytorycznej zmiany jego treści. Brak wyczerpującego określenia przez organ II instancji pełnej listy osób, których odwołanie, czy zażalenie winno być rozpoznane nie jest jedynie nieistotnym uchybieniem. Świadczy ono bowiem, iż w rzeczywistości organ II instancji zaniechał rozpoznania sprawy w stosunku do wszystkich podlegających jego merytorycznej ocenie środków zaskarżenia. W niniejszej sprawie świadczy o tym zresztą nie tylko treść samego rozstrzygnięcia ("sentencji") postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2002 r. ale i uzasadnienie tego postanowienia nie analizujące w ogóle (w przeciwieństwie do innych osób) zażalenia T. M. Na marginesie tylko można wtrącić, iż znajdujące się w aktach pismo z dnia 10 listopada 2002 r. zawierające zażalenie T.M. podpisała także inna osoba. Usunięcie usterki polegające na braku ustosunkowania się organu II instancji do jednego ze środków zaskarżenia pominiętych w sprawie, wymagałoby merytorycznej zmiany w zakresie wypowiedzi tego organu. Bez rozpoznania pominiętego środka zaskarżenia i analizy przez organ II instancji zawartych w nim zarzutów niedopuszczalne jest dokonywanie oceny, czy fakt ten mógłby mieć wpływ na zasadność utrzymania w mocy orzeczenia wydanego przez organ I instancji. Oczywiste jest też, że omawiany brak postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2002 r. traktować należy jako okoliczność rzutującą na ocenę legalności orzeczenia organu II instancji. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 pkt e i art. 1352 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.