IV SA 1442/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd (spr), asesor WSA Mariola Kowalska,, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2004 r. sprawy ze skargi E. i M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wybudowanego ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...].06.2002 r. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie budowy ogrodzenia pomiędzy działkami istniejącymi przy ul. [...] i ul. . w J. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że pp. J. wybudowali ogrodzenie z białej cegły wzdłuż ogrodzenia z siatki na słupkach stalowych z podmurówką od strony pp. Z., a od strony działki p W. B. na długości 20,52 m. Wysokość ogrodzenia mierzona od poziomu terenu wynosi 2,20 m. Jest to ogrodzenie wewnętrzne i na jego budowę nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] złożyli E. i M. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...].03.2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do przepisów art. 30 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości wyższej niż 2,20 m. W niniejszej sprawie brak przedmiotu postępowania, którym byłaby zgodność realizacji przedmiotowego ogrodzenia z prawem. Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli E. i M. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podnosili, że faktycznie pod postacią ogrodzenia zostały wybudowane samodzielne dwa boksy o ścianach pełnych od strony skarżących o wysokości 2,50 m wybetonowane, z których jeden jest wykorzystywany do garażowania samochodów, a drugi do składania śmieci. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenia skargi. Organ odwoławczy podniósł, że stan stwierdzony podczas czynności kontrolnych nie potwierdził zarzutów skarżących, w szczególności nie stwierdzono by miejsce przy ogrodzeniu było wykorzystywane na skład śmieci czy garażowanie samochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2003 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Skarga jest zasadna. Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są określone w art. 6 i 7 kpa zasada praworządności i dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Decyzję zaś o umorzeniu postępowania organ administracji publicznej wydaje, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). Tymczasem organ II instancji rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie w sprawie budowy ogrodzenia pomiędzy działkami nie wyjaśnił okoliczności faktycznych przedstawionych w odwołaniu. Przede wszystkim organ II instancji nie odniósł się do zarzutów, że wykonana budowla nie jest ogrodzeniem tylko dwoma boksami, z których jeden przeznaczony jest na garażowanie samochodu, zaś drugi do gromadzenia i przechowywania odpadów stałych. Przedmiotowa sprawa była rozpoznawana przez organ I instancji dwukrotnie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...].04.2002 r. uchylił decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].11.2001 r. umarzającą postępowanie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie czy sporną inwestycję należy zakwalifikować, jako ogrodzenie, czy też jako obiekt małej architektury. Przedmiotowe ogrodzenie mierzone od poziomu terenu wynosi 2,30m, a budowa takiego ogrodzenia podobnie jak obiektu małej architektury wymaga zgłoszenia. Natomiast organ I instancji przyjął w decyzji, że wybudowane ogrodzenie jest ogrodzeniem wewnętrznym między działkami i nie wymaga nawet zgłoszenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji nie zajmował się charakterem obiektu budowlanego i ponownie umorzył postępowanie stwierdzając, że ogrodzenie wewnętrzne obniżone do wysokości 2,20m nie wymaga ani pozwolenia, ani zgłoszenia. Jak z powyższego wynika organ I instancji nie wykonał zaleceń organu odwoławczego, do czego ten organ nie odniósł się utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w dniu [...].03.2003 r. Przedstawione powyżej naruszenie przepisów prawa administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak bowiem trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 listopada 1984 r. sygn. akt I SA 508/84 (ONSA 1984/2, poz. 100), gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. Nie ma więc podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji publicznej jest w konsekwencji wadliwe. Ponownie rozpoznając odwołanie organ II instancji winien wyjaśnić zasadność podnoszonych zarzutów w kontekście poczynionych lub tez nie poczynionych przez organ I instancji ustaleń. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.