IV SA 1475/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Zofia Flasińska (spr.), Sędziowie Joanna Kabat-Rembelska, Anna Szymańska, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. i E. W. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miejskiej w P. na rzecz J i E.W. kwotę 495zł (czterysta dziewięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku J. i E.W. wnieśli zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi R. wyłożonego do publicznego wglądu. wskazując na naruszenie ich prawa własności działek nr [...] i [...], które w części przeznaczono na drogę dojazdową. Zgodnie z postulatami mieszkańców z 7 sierpnia 1999 r. projektowana droga miała przebiegać przez teren działki [...]. Rada Miejska w P. uchwałą nr [...] z [...] marca 2003 r. odrzuciła ten zarzut uzasadniając to tym, iż droga w obecnej szerokości nie spełnia niezbędnych parametrów technicznych do pełnienia funkcji drogi publicznej. Przebieg tej drogi wynika z konieczności zapewnienia prawidłowego dojazdu do ujęcia wody "[...]" oraz zaspokojenia potrzeb mieszkańców czyli zapewnienia dostępności do drogi publicznej z terenów, które dotychczas były używane rolniczo oraz przeprowadzenia wodociągu i kanalizacji. W skardze na tę uchwałę J. i E.W. podtrzymywali swój zarzut wniesiony do projektu planu i wskazali, że działka nr [...] należy do gminy i jest nie-ogrodzona. Z tego właśnie powodu mieszkańcy proponowali połączenie planowanej drogi z drogą wiejską kosztem działek nr [...] i [...]. Ponadto skarżący o terminie sesji w dniu 27.-3.2003 r. na której rozpatrywane były zarzuty, zostali zawiadomieni dopiero 28.03.2003 r. a więc już po terminie. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w P. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale o konieczności prowadzenia części drogi przez działki nr [...] i [...] celem zapewnienia prawidłowego dojazdu do ujęcia wody, oznaczonego na rysunku planu symbolem [...], oraz do nowowydzielonych działek budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U. nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten stanowi podstawę do tzw. władztwa planistycznego gminy w ramach którego może ona swobodnie decydować o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu ale pod warunkiem, że gmina działa optymalnie i racjonalnie oraz, że tę racjonalność i optymalność wykaże w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutu. Obliguje ją do tego art. 24 ust. 3 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto gmina przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zobligowana jest do zachowania procedury planistycznej określonej w art. 18 tej ustawy. Naruszenie tego trybu postępowania powoduje nieważność uchwały rady gminy - art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 18 ust. 2 pkt. 9 w/w ustawy zobowiązuje burmistrza do ogłoszenia w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenia a także poprzez imienne zawiadomienie zainteresowanych o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nie uwzględnione protesty i zarzuty. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie dla skarżących o sesji w dniu 27.03.03 r. otrzymali dopiero 28.03.03 r. a więc już po terminie sesji rady. Ponadto jak wynika z uchwały uzasadnienie to nie spełnia wymogów art. 24 ust. 3 ustawy, albowiem Rada Miejska nie rozpatrzyła wnikliwie zarzutu skarżących. Mimo, że skarżący powołali się w zarzucie na ustalenia mieszkańców zawarte w protokole z [...] sierpnia 1999r.,co do alternatywnego przebiegu przedmiotowej drogi obok ujęcia wody [...], Rada w żaden sposób nie odniosła się do tego rozwiązania komunikacyjnego, nie wykazała również dlaczego przyjęte rozwiązanie jest racjonalne i optymalne. Ogólne powołanie się na konieczność zapewnienia prawidłowego dojazdu do ujęcia wody oraz dostępu do drogi publicznej z nowo-powstałych działek budowlanych bez szczegółowego uzasadnienia przyjęcia takiego rozwiązania komunikacyjnego kosztem działki skarżących a nie działki należącej do gminy nie spełnia wymogów art. 24 ust. 3 ustawy. Rada nie uzasadniła dlaczego przedmiotowa droga nie może przebiegać przez działkę nr [...] a ponadto nie wskazała którym nowopowstałym działkom budowlanym przedmiotowa droga [...] ma zapewnić dostęp do drogi publicznej, skoro za działką skarżącego [...] leży granica terenu objętego planem. W świetle tych okoliczności nie wynika aby Rada rozpatrywała zarzut skarżących w kategoriach wyważenia sprzecznych interesów właścicieli działek, których projektowana droga dotyczy. Wobec tego należało stwierdzić, iż Rada nadużyła swego władztwa planistycznego i dlatego Sąd na podstawie art. 147 § 1, art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271) orzekł jak w sentencji.